Private Number

یادم هست ... یادت نیست

2010-12-04T20:34:00.003+03:30

...
انگشتانت
آرزویم بودند
بخشیدی‌شان به غیر
من ماندم
دست خالی
در آستانه‌ی فردا
پاییزگون

ديگر نيست

2010-11-28T11:14:00.000+03:30

رفتم سلماني

موهايم را از ته كوتاه كردم

ديگر جايي براي انگشتان ِ تو نيست

كه بلغزند براي خودشان

و مرا مسخ كنند

موهايم را كوتاه كردم

به كوتاه ترين حالت ِ ممكن

شايد خاطره ي رد ِ انگشتانت پاك شود

شايد

---

پ.ن : واقعي - شامگاه 6/9/89

Set me free

2010-10-26T22:40:00.000+03:30

دلم با هر تپش با هر ... شکستن داره میفهمه
که هر اندازه خوبه عشق ... همون اندازه بیرحمه
چه راه هایی که رفتم تا ... بفهمم جز تو راهی نیست
خلاصم کن از عشق هایی ... که گاهی هست و گاهی نیست
...
احسان خواجه امیری - آهنگ "خلاصم کن" - آلبوم یه خاطره از فردا

ايران ... وطن ِ من

2010-07-17T10:22:00.005+04:30

ای کسانی که امشب

در کنسرت "روزبه نعمت اللهی"

در سالن میلاد حاضر بودید

و در آخر ِ کنسرت

وقتی میخواست آهنگ "ایران" رو برای خاتمه بخونه

همگی بلند شدید و ایستادید

و همگی انگشتهاتون رو "وی" کردید

و بدون ترس بالا گرفتید

دم همه تون گرم

...

جمعه

25 تيرماه 89

نیستی

2010-06-14T12:54:00.003+04:30

یکسال گذشت
از خنجری که بر پشت ما فرود آمد
جایش که خوب نمی شود
آدمها هم همان نمی شوند
هیچ چیز مثل قبل نمی شود
بجز تو که
نیستی

شیر ، شیر است

2010-05-12T20:11:00.003+04:30

...
بچه شیر از همان بدو تولد "شیر" است
رفتارش شبیه بچه گربه هست
ولی شیر است
ذاتش شیر است
ربطی ندارد با شیرها بزرگ شود یا گوزن ها
در نهایت
شیر خواهد شد
گرچه مدتی
رفتارش شبیه بچه گربه باشد

زادروز

2010-05-03T07:06:00.002+04:30

امروز

بيست و هشت سال تمام مي‌شود

امروز

بيست و نهمين "سيزدهم ارديبهشت" زندگي من است

خاصیت پنجم

2010-04-23T10:39:00.004+04:30

و این خاصیت اردیبهشتی هاست
که خودشان را بیرون می کشند از زندگی دیگری
شده ده دقیقه قبل از آنکه دیگری بخواهد بگوید برو
...
هیچ اردیبهشتی اصیلی آنقدر معطل و لنگ در هوا نمی ماند
که بخواهد صدای خرت خرت ِ غرورش را بشنود
...
اردیبهشتیسم

2010-04-20T08:49:00.003+04:30

سگ‌ها ، آدمهاي خوبي هستند

اسب‌ها هم

اسب

2010-04-07T10:17:00.001+04:30

تو اگر دوست میخواهی ،

مرا اهلی کن

ولی دیگه سوارم نشو دیگه

آدم باش

Memoirs Could not Bring Her Back

2010-04-02T00:14:00.001+04:30

چیزها خوبیشان این است،
که نزدیک جایی که گم شده اند پیدایشان می شود؛
آدمها نه،
آدمها را آنجا که گم کرده ای پیدا نمی کنی
---
پویا

.

2010-03-30T12:14:00.002+04:30

سلامی به بهار

يه روز خوب مياد

2010-03-16T08:07:00.003+03:30

یه روز خوب میاد
که ما هم رو نکشیم
به هم نگاه بد نکنیم
با هم دوست باشیم و
دست بندازیم روی شونه های هم، آها
مثل بچگیا توو دبستان
هیچ کدوممون هم نیستیم بیکار
در حال ساخت و ساز ایران
واسه اینکه خسته نشی، این بار
من خشت می زارم، تو سیمان
بعد این همه بارون خون
بالاخره پیداش می شه رنگین کمون
دیگه از سنگ ابر نمی شه آسمون
به سرخی لاله نمی شه آب جوب
موذن اذان بگو
خدا بزرگه بلا به دور
مامان امشب واسمون دعا بخون!
******
تا جایی که یادمه این خاک همیشه ندا می داد
یه روز خوب میاد که هرج و مرز نیست
و توی شلوغیا به جا فحش
به هم شیرنی می دیم و زولبیا،،، بامیه!
همه شنگولیمو همه چی عالیه
فقط جای رفیق هامون که نیستن خالیه
خون می مونه توی رگ و آشنا ، نمی شه با آسمون و آسفالت
دیگه فوواره نمی کنه، لخته نمی شه!
هیچ مادری سر خاک بچه نمی ره
خونه پناهگاه نیست و بیرون جنگ!
وای از تو، مثل بم ویرونم
یا اصلا مثل هیروشیما بعد بمب!
نمی دونم!
دارم آتیش می گیرم و این رو می خونم!
پیش خودت شاید فکر کنی دیوونم!
ولی یه روز خوب میاد، این رو می دونم!!
یه روز خوب میاد، این رو می دونم!

******
راستی، وقتی یه روز خوب میاد
شاید از ما چیزی نمونه جز خوبی ها
نا امن و خراب نیست، همه چیز امن و امان
کرم ها هم قلقلکمون می دن و می شیم شادروان!!
هه هه!
آسمون به! چه قشنگه!
کنار قبر، سبزه! چمنه!
هیچ مغزی نمی خواد، در بره!
فقط اگر صبر داشته باشی، حله!
دست اجنبی کوتاست از خاک!
نگو، اوووه، کو تا فردا!
اگر نبودم، می خوام یه قول بدی بهم!
که هر سربازی دیدی، گل بدی بهش!
دیگه هیچ مرغی پشت میله نیست!
هیچ زن آزاده ای، بیوه نیست!
دخترم بابات داره میاد خونه،
آره.
برو برای شام میز بچین!
******
صداي دكتر شريعتي:
اکنون جنگ داخلی با دشمن داخلی و همواره در این نهضت جنگ در عرصه خارجی و دشمنان خارجی، غالبا به پیروزی منجر می شه و در صحنه داخلی و با دشمنان داخلی، به شکست!
-------------------------
لينك دانلود

بيا با من ...

2010-02-28T10:34:00.003+03:30

...

براي خودش دارد ميخواند

"بيا با من مدارا كن"

و من فكر ميكنم

چقدر دلم ميخواهد بيايي

مدارا هم نكردي نكردي

فقط بيايي

"كه من غمگين و ..."

...

براي خودش دارد ميخواند

تو اصلا بيا با من دعوا كن

بيا با من قهر كن حتي

فقط "بيا"

مدارا نميخواهم

هيچ چيز نميخواهم

فقط "بيا"

...

همه كارهايي كه نمي‌كنم

2010-02-23T08:06:00.003+03:30

...

گوشي تلفن را بر نمي‌دارم و شماره‌ات را نمي‌گيرم.. صدايت از آن طرف خط نمي‌آيد و لبخند روي لبان من نمي‌نشيند. آرام آرام سر صحبت را باز نمي‌كنم و كم كم جريان صحبت را دست تو نمي‌دهم و خودم را به آرامش جاري شده از صدايت نمي‌سپارم.. تو نمي‌گويي و من سرخوش از بودنت گوش نمي‌كنم. كلماتت پروازم نمي‌دهند و ذهنم نمي‌پرد و نمي‌رود و كنار تو نمي‌نشيند و آرام نمي‌گيرد. در خيالم به آغوش نمي‌كشمت و آرام در گوشت زمزمه نمي‌كنم كه دوستت دارم...نام ديگرش انتظار است... همه كارهايي كه نمي‌كنم.
بازخواني يك وبلاگ - يازدهم بهمن هشتاد و چهار

که خونبهای تو اتمام ِ این زمستان است

2010-02-17T18:20:00.003+03:30

...
قسم به آتش ِ پنهان به زیر ِ خاکستر

براي كشوري كه دوستش مي دارم

2010-02-15T10:51:00.003+03:30

...

كشور ژاپن براي من ناشناخته نيست

آن وقت ها كه به مدرسه راهنمايي مي رفتم عمويم كه مدتي در ژاپن كار كرده بود تعدادي لغت و فعل ژاپني را به من ياد داد

حتي شمارش اعداد را تا يك ميليون مي دانستم (و هنوز هم به خاطر دارم)

اما در فرهنگ ژاپن چيزهايي هست كه تقابل عجيبي با روح من دارد

همه چيز از داستان ِ ساداكو و هزار درناي كاغذي شروع شد

فهميدم اوريگامي‌هايي هستند كه ساختنشان به من آرامش مي دهد

داستان ِ هاچيكو مرا متحير مي‌كند و بغضي در گلويم زنده مي‌كند

حروف كانجي حس خاصي در من ايجاد مي‌كند

خوردن سوشي با سس سويا برايم لذت بخش است

ديدن كيمونو حس ظرافت و شعف را در من بر مي‌انگيزد

فكر كردن به سامورايي‌ها برايم يادآور شجاعت و ايثار است

اين كشوري ست كه دوستش دارم

تمام فرهنگ و آداب و سنت‌هاي عجيب و زيبايشان برايم محترم و بزرگ است

پيشرفت تكنولوژي و اقتصاد و صنعتشان بدون داشتن نفت و طلا برايم مبهوت كننده است

تعظيم كردن مرد بزرگي به نام تويودا ، صاحب عظيم ترين شركت خودرو سازي جهان ، به مشتري‌هايش برايم بي اندازه ارزشمند و تحسين برانگيز است

اين كشوري ست كه دوستش دارم

و روزي براي ساكورا (جشن شكوفه‌هاي گيلاس) به آنجا سفر خواهم كرد

...

2010-02-01T08:16:00.002+03:30

دلگيرم از اين شهر ِ سرد

اين كوچه هاي بي عبور

بدون شرح

2010-01-31T10:55:00.000+03:30

آنچه اين نامردمان با جان مردم ميكنند

2010-01-18T10:26:00.002+03:30

از همان روز که دست حضرت قابیل
گشت آلوده به خون حضرت هابیل
از همان روز که تخم تلخ دشمنی در سینه فرزندان آدم جوشید
آدمیت مرده بود

گرچه آدم زنده بود
از همان روزی که یوسف را

برادرها به چاه انداختند
از همان روزی که با شلاق و خون

دیوار چین را ساختند
آدمیت مرده بود
بعد دنیا هی پر از آدم شد و این آسیاب
گشت و گشت

قرن ها از مرگ آدم هم گذشت
ای دریغا آدمیت برنگشت
قرن ما ، روزگار مرگ انسانیت است
سینه دنیا زخوبی ها تهیست
صحبت از آزادگی ، پاکی ، مروت ، ابلهیست
صحبت از عیسی و موسی و محمد نابجاست
قرن موسی چمبه هاست
صحبت از پژمردن یک برگ نیست
وای جنگل را بیابان میکنند
هیچ حیوانی به حیوانی نمیدارد روا
آنچه این نامردمان با جان مردم می کنند
صحبت از پژمردن یک برگ نیست
صحبت از مرگ محبت مرگ عشق
گفتگو از مرگ انسانیت است

دوستت دارم

2010-01-15T15:37:00.001+03:30

جای شما باشم وقتی در مملکتی زندگی می کنم که آدم می تواند صبح از خانه اش بیاید بیرون و بعد با انفجار بمب تکه‌تکه شود یا ماشین پلیس سرقتی از رویش رد شود یا یک خری از پاترول پیاده شود گلوله را مستقیم به قلب آدم شلیک کند و برود با خیال راحت دو تا خیابان بالاتر ساندیسش را بخورد...جای شما بودم وقتی در مملکتی اینطوری زندگی می کردم هیچ لحظه ای را برای گفتن دوستت دارم از دست نمی دادم، هیچ دوستت دارمی را هم در قلبم نگه نمی داشتم، معلوم نیست فرصت دقیقن چقدر باشد...
---------------
منبع : امیرحسین - تلخ مثل عسل

پاسخي براي تو

2010-01-11T10:44:00.005+03:30

اي فمينيست خودخواه
تو از "مردانگي" يك "مرد" چه ديدي كه چنين متوقع پا بر زمين ميكوبي و بر طبل جنگ محكمتر كه محكوم كني مردي را كه از تمام مردانگي اش تنها برجستگي پايين تنه اش ديده شده تا كنون در عين نهان بودن و عيب بودن و جيز بودنش؟
به همان سهم ِ تو در زن بودنت او هم سهم دارد در مردسالار بودن ِ جامعه اي كه قصدي جز تجاوز ندارد از پيش كشيدن و پس زدن زنانگي ِ تو كه در پستوي خانه ات پنهانش كرده اي
ما مردها سخت تر از اين هستيم كه نشان ميدهيم ... پيچيده تريم ... حساس تر و ظريف تريم
تنها اشتباهمان اينست كه خود را ساده كرده ايم ... دوبله كرده ايم خودمان را براي شما جماعتي كه چيزي ميخواهيد از ما كه به زبان نميتوانيد بگوييد و ترجمه اي براي دردهايتان نداريد
براي شما جماعت فمينيست ِ خودخواه كه فقط همين عيب را گنده كرده ايد تا بزنيد توي سر همان مرد ِ‌بيچاره اي كه يكي از جنس خودتان بزرگش كرده ... لابد مادر نشده ايد تا بفهميد پسرها را
خسته شدم از بس در مقابل مردانگي ِ ناقص ِ شما زنان ، از زنانگي ِ بي مقدار ِ وجود ِ مردانه ام دفاع كردم
بس كنيد

-------------------------------

پ.ن : جايي خواندم :

"مرد" را نفهمیدم، جز در هنگام "درد"!

در آن زمان که،

از تمام ِ من،

تنها، "زنانگی" ام را فهمید!

اين پاسخي ست براي تو

كه از "مرد" فقط "درد" را فهميدي

ركوردو داشته باش

2010-01-06T12:13:00.003+03:30

آره

بيست و هشت سالمه

...

خجالت هم نميكشم

هجرت بايد كرد

2009-12-30T09:01:00.004+03:30

بر روی کلمه هجرت کلیک کنید.

هجرت

موسیقی را دانلود کرده ؛ آن را گوش کنید.

شعر از : دکتر فضل الله صلواتی

آهنگساز: هومن همامی

اجرا از : فرید صلواتی

سارا

"هجرت باید کرد"

و هجرت باید از بیغو له های تنگ، از کاخ ریاکاری
و از شهر پر از دود و پر از غوغای خاموشی
درون گرد و خاک جهل، از دشت فراموشی
و از آلوده هرزآب فساد و خود پرستیها
میان ابرهای تیره غمزا،

که نورمهر را خاموش می سازند
بایستی که : هجرت کرد.
در آنجائیکه حرف حق نمی گویند،
راه او نمی پویند
از عشق به انسانها نشانی نیست
و حق جویان حقگو را امانی نیست
همه اهل دروغ و مکر و نیرنگند
به ظاهر یار تو ؛ما به پنهان با تو در جنگند
تملق گوی ظالمها، اسیر دست قدرتها
فدای راه شهوتها، همه مظلوم کش
چون گرگ خون آشام بر مردم،
بایستی که هجرت کرد.
چرا پابند عنوانیم؟
چرا در بند خشت و خاک و دکانیم؟
چرا محکوم درد و رنج و حرمانیم؟
اسیر جاه و مال و جامه و نانیم ؟
مگر فرزند هامان را خدایی نیست ؟
مگر مادر، پدر، همسر، رفیق و دوست
خویش وهمسایه؛حقیقت را نمیخواهند؟
اگر همگام، هم پیمان و همرزم تو میباشند
تلاشت را مداوم کن . و گرنه ، زین همه پابند

هجرت کن

از این نام و از این عنوان، از این کوی و از این برزن
از این شهرو از این مردم، از این دنیای پر غوغا
و یاازنفس خود، از این وجود خویش، از هستی
از اینهائیکه پا بندند، از اینهائیکه سد راه محبوبند
موانع را ز ره بردار، منیت را رها کن
و خودیت را به دور انداز، بیرون شو زخود
از هر چه جز حق است ،

هجرت کن

------------------------------

منبع : وبلاگ فريد صلواتي

عاشورای ما

2009-12-26T16:49:00.005+03:30

در زندگی همه ما
روزی هست
که عاشوراست
در آن روز
تکلیفمان مشخص می شود
یا یزیدی هستیم
یا حسینی
راه برگشت هم ندارد
در زندگی همه ما
این روز می آید
و خیلی چیزها معلوم می شود
پیش پیش هم نمی شود قضاوت کرد
چه بسا آدم های خوب
که در عاشورایشان یزیدی شدند
و چه بسا آنان که بد بودند
و در نهایت جانشان را دادند برای حسینی شدن
باید خودمان را آماده کنیم
برای روزی که عاشورای ماست
و چندان هم دور نیست

پیک نیک

2009-12-23T11:50:00.001+03:30

همیشه خانم ها به امر شریف ”شرط و شروط تعیین کردن“ مشغولن.
ولی حالا وقتشه که ما مردها هم تکلیف خودمون رو روشن کنیم.

خانوما توجه کنن؛ اینها قانون های ما هستن:
توجه بفرمایید که همه قانون ها شماره ”1“ هستن

1. با شما خرید کردن ورزش نیست. ما هم دوست نداریم فکر کنیم که هست.

1. گریه کردن یعنی باج خواستن!

1.هر چیزی که می خواهید درست بگید. بذارید درست روشنتون کنیم:
با گوشه زدن به جایی نمی رسین
با کنایه زدن به جایی نمی رسین
با حرفای مبهم به جایی نمی رسین
صاف و پوست کنده بگین چه مرگتونه

1. هیچ اشکالی نداره اگه سوال های ما رو با ”بله“ و ”خیر“ جواب بدین. خیلی هم خوشحال میشیم.

1. بی زحمت فقط وقتی مشکلتون رو پیش ما بیارین که بخواهین ما حلش کنیم. ما فقط مشکل حل کردن بلدیم. اگه همدردی می خواهید برید پیش بقیه خانم ها.

1. اگه برای 17 ماه متوالی سردرد دارید، یه چیزیتون میشه. خودتونو به دکتر نشون بدین.

1. چیزایی که 6 ماه پیش گفتیم رو توی دعوای امروز علیه خودمون استفاده نکنین. اصلاً می دونین چیه؟ ما فقط حرفای هفته پیش یادمونه.

1. اگه فکر می کنین چاقین خب حتماً هستین دیگه. چرا باز می پرسین؟

1. اگه از حرف ما 2 تا برداشت می کنین و یکیش شما رو عصبانی یا غمگین می کنه، پس منظور ما این یکی نبوده، اون یکی بوده.

1. یا از ما بخواهید یه کاری براتون بکنیم، یا بهمون بگید چطوری باید انجامش بدیم. نه هر دو تاش با هم!
اصلاً اگه شما بهتر می دونید که چطور باید انجام بشه، چرا خودتون انجام نمی دین؟

1. اگه خیلی احساس میکنین که حتماً باید یه حرفی رو بزنین، حداقل تا آگهی بازرگانی تلویزیون صبر کنین. نه وسط فیلم!

1. کریستف کلمب از کسی آدرس نپرسید. ما هم نمی پرسیم.

1. ما مردا فقط اسم 16 تا رنگ رو بلدیم.

1. اگه ما پرسیدیم ”چته؟“ و شما گفتین ”هیچی“، ما هم فرض می کنیم چیزیتون نیست. البته میدونیم که یه مرگیتون هست، ولی به دردسرش نمی ارزه.

1. اگه یه چیزی می گین ولی نمی خواهین جوابشو بشنوین، پس ما هم یه جوابی می دیم که نخواهید بشنوید.

1. وقتی می خواهیم با هم بریم بیرون، هر چی که بپوشین خوبه. به جون خودمون راست می گیم.

1. لباساتون کافیه.

1. کفشاتون هم خیلی زیاده.

1. اندام ما خیلی هم متناسبه. خپل هم خیلی خوبه..

1. خانمای محترم. از اینکه این مطلب رو خوندین متشکریم. ضمناً اگه قراره امشب جدا بخوابیم اصلاً نگران نباشین. بیرون خوابیدن برای مردا مثل پیک نیکه.

روح الله

2009-12-14T11:08:00.002+03:30

روح الله

الموسوي

الخميني

آنيما

2009-12-08T10:55:00.004+03:30

منبع

معتادت

2009-12-02T08:14:00.000+03:30

تست اعتیاد که بدهم

و آنها کمی از "تو" در خونم پیدا کنند

هر چه جرمم باشد ميپذیرم

و به هر چه بگویند اعتراف میکنم

خماری ِ تو را کشیدن هم عالمی دارد

عطر تنت

2009-11-23T09:33:00.002+03:30

نذر ِ امام زاده كردم
كه تمديد شود
مهر ِ من در قلبت
حاجت نشد اجابت
من ماندم و ضريح ِ پيرهنت
حالا،
تو نيستي
من اينجا غريب و خراب
چگونه سر كنم امشب
با شكنجه هاي عطر تنت

----------

ايمان سمرقندي - از خرابه ها تا بهشت

خرس ها

2009-11-16T10:52:00.002+03:30

...

دلم يه رفيق ِ سرخپوست ِ پير ميخواد

بشينيم با هم نوك يه كوه

دم غروب

آتيش روشن كنيم

اون چپق بكشه

من نگاش كنم

بي اينكه يه كلمه حرف بزنيم

به خرس ها فكر كنيم

به اسب ها

و آسمون رو نگاه كنيم

اون چپق بكشه

من نگاش كنم

بي اينكه يه كلمه حرف بزنيم

...

تا همين سه-چار سال پيش

2009-11-10T09:53:00.003+03:30

...

يه روزايي وقتم خيلي آزاد تر بود

ميتونستم برم بيرون واسه انجام كار شخصي

حتا صبح

حتا ظهر

روزايي بود كه لزومي نداشت خيلي نگران باشم

دغدغه هام در حد نمره بود و امتحان ميان ترم و كوئيز

يه نيمچه كاري هم كه ميكردم واسه دل خودم بود

نه به پولش نيازي داشتم نه توقعاتم بالا بود

اون روزا

نه ماشيني داشتم كه نگران بنزين و ترافيك باشم

نه رابطه اي كه نگران به هم خوردنش بشم

اون روزا

پازل هزار تايي شده بود سرگرمي خونگيم

وبلاگ شده بود خلوتم

و كتاب

كتابهايي كه ميخوندم

مزه مزه ميكردمشون

از كوري و صد سال تنهايي گرفته

تا 1984 و دنياي سوفي

پاتوقم شده بود نشر ثالث

پل كريمخان

طبقه بالاش اون موقع ها اينطوري نبود

منم اهل سيگار و قهوه نبودم

همون پايين غوطه ميخوردم تو كتاباش

نگاهمو ول ميكردم لاي سطر ها

با بوي كاغذ حالم جا ميومد

واسه خودم ميچرخيدم تو قفسه ها

بعد يهو به خودم ميومدم ميديدم دو ساعت گذشته

يه موقع هايي اون آقاهه كه سيبيلاش خيلي باحاله ميومد پيشم

مينشستم باهاش به حرف زدن

همينطوري الكي

چيزايي كوچيكي داشتيم واسه گفتن

...

روزاي خوبي بود

اما الان خيلي وقته روزا ديگه خوب نيستن

يادم نيست آخرين بار كي رفتم نشر ثالث

كي بوي كاغذ رو نفس كشيدم

كي حالم خوب شده

يادم نمياد آخرين بار كي سراغ سلينجر رو گرفتم

كي سيلورستاين رو گاز گاز كردم

كي پياده رفتم از هقت تير تا وليعصر

كي كارايي كردم كه حالم خوب بشه

يادم نيست

...

تعطيل شدم آقا جان

پير شدم

مث همه شدم

سر كار و خونه شده همه چي

چه بيفايده شد يهو زندگيمون

چي شد كه يهو اينطوري شد

نميدونم...

I AM

2009-11-06T23:31:00.003+03:30

I AM

IN A WORLD

OF SHIT

مربع

2009-10-25T23:15:00.002+03:30

ژائو ، ترزایی رو دوست داره که ریموندی رو دوست داره که

ماریایی رو دوست داره که ژوآکینی رو دوست داره که

لی لی رو دوست داره که هیچ کس رو دوست نداره

ژائو میره آمریکا

ترزا میره صومعه

ریموند تو تصادف می میره

ماریا پیر دختر میشه

ژوآکین خودش رو می کشه

و لی لی با ژ.پینتو فرناندسی عروسی میکنه

که اصلا به دنیا نیومده

...

"کارلوس دروموند د ِ آندراده"

2009-10-25T12:01:00.003+03:30

بی خیال ِ عشق!

میخواهم

لای ِ موهای طلائی ت بمیرم

...

"ریچارد براتیگان"

امان

2009-10-17T13:54:00.001+03:30

و اسالک الامان،

از شر دلتنگی های بی امان

به قيمت

2009-10-17T13:53:00.001+03:30

تنهايي‌هايتان را پيش‌فروش نكنيد

فصل‌اش كه برسد به قيمت مي‌خرند

هيچ

2009-10-17T13:50:00.000+03:30

دانستن چیزها هیچ از دردشان نمی کاهد

دل دیوانه

2009-10-15T20:46:00.001+03:30

پس از این زاری مکن

هوس یاری مکن

تو ای ناکام، دل دیوانه

با غم دیرینه‌ام

به مزار سینه‌ام

بخواب آرام، دل دیوانه

...

دل دیوانه

2009-10-15T19:58:00.000+03:30

اگه مهتابو دادم

به چشمات یادگاری

واسه اینه بدونی

هنوزم منو داری

آزادی

2009-10-09T12:03:00.002+03:30

ای شادی ِ آزادی

روزی که تو باز آیی

با این دل ِ غم پرور

من با تو چه خواهم کرد

...

بي تو

2009-09-16T12:43:00.001+04:30

من برای "تنها نبودن" ، آدم های زیادی دور و برم دارم

آن چیزی که ندارم ، کسی برای "باهم بودن" است!

زان که این جای دگر دارد و آن جای دگر

2009-09-12T20:53:00.003+04:30

از سر کوی تو گیرم که روم جای دگر

کو دلی را که سپارم به دلآرای دگر

عاقبت از سر کوی تو برون باید رفت

گیرم امروز دگر ماندم و فردای دگر

مگر آزاد کنی، ورنه چو من بنده ی پیر

گر فروشی، نستاند ز تو مولای دگر

عاشقان را طرب از باده ی انگوری نیست

هست مستان ترا نشئه ز صهبای دگر

بهر مجنون تو این کوه و بیابان تنگ ست

بهر ما کوه دگر باید و صحرای دگر

ما گدائی در دوست به شاهی ندهیم

زان که این جای دگر دارد و آن جای دگر

گر به بتخانه ی چین نقش رخت بنگارند

هرکه بیند نکند میل تماشای دگر

راه پنهانی میخانه نداند همه کس

جز من و زاهد و شیخ و دو سه رسوای دگر

دل "فرهنگ" ز غم های جهان خون شده بود

غم عشق آمد و افزود به غم های دگر

به ياد پل مك كارتني

2009-09-07T08:12:00.004+04:30

...

ديروز داشتم آهنگ "ديروز" ت را گوش ميدادم

چه عشقي نهفته داري در اين موسيقي

كه هر چي گوش ميكنم

تمام نميشود

رفتن و رفتن

2009-08-28T16:27:00.005+04:30

...

چه ساده از یاد می رویم

مثل جای پایی

بر ساحل شنی

که با موج بعدی

نخواهد ماند

آنگونه که انگار

اصلا نبوده

و کسی از اینجا گذر نکرده

کاش دلهایمان

از شن های ساحل

وفادارتر بود

...

السلطان السلطان

2009-08-15T09:29:00.004+04:30

السلام عليك يا سلطان

يا غريب الغربا

و يا معين الضعفاء

و الفقرا

السلطان

ايها اللورينزر

يا بنز ابن المرسدس

السلام عليكم جميعاً و رحمة ا... و بركااااااااااته

---------

پ.ن: پيامدهاي كليك كردن روي تصوير فوق و مشاهده آن در رزولوشن بالا بر عهده كليك كننده مي باشد و هيچگونه مسئوليتي در قبال موهاي ريخته شده از سر و تن مشاهده كنندهء تصوير ، از سوي اينجانب پذيرفته نخواهد شد.

دو راهي

2009-07-25T11:07:00.005+04:30

بعضي وقتها آدم ميمونه بين يه چند راهي

تعداد راههايي كه جلوته مهم نيست

مهم اينه كه بايد انتخاب كني

و معمولا يك انتخاب بيشتر نداري

اين اتفاقيه كه زياد تو زندگي ما ميافته

از انتخاب رشته بين رياضي و تجربي و انساني در دوران دبيرستان گرفته

تا انتخاب سنتي همسر و زن و شوهر و اسم واسه بچه و ...

اين انتخاب هايي هستن كه يكطرفه ن

يعني وقتي انتخاب كني ديگه تمومه

راه برگشتي نداري

مگر به قيمت دادن هزينه هاي بسيار گزاف

به هدر دادن يك عمر يا خوشبخت شدن نسبي هر كدوم از ما توي يكي از اين انتخابها رقم ميخوره

اگه اشتباه كنيم و راه برگشتي نداشته باشيم

دنبال كسي يا چيزي ميگرديم كه تقصيرها رو بندازيم گردنش

از پدر و مادر و دوست ناباب گرفته تا مردم و جامعه و جبر جغرافيايي

اما ته ته دلمون ميدونيم مقصر خودمونيم

هيچ كس ما رو مجبور به انتخاب نميكنه

در نهايت خودمونيم كه تصميم ميگيريم بين اين گزينه ها كدومشون هزينه كمتر و منفعت بيشتري داره

و تلخيش هم همينه

تصميمات عجولانه و از سر ناآگاهي و لجبازي معمولا عواقب خوبي نداره

---

پ.ن: حالا هي بيا سر اينكه اون پيرهن صورتيه بيشتر بهت ميومد و من مجبورت كردم سبزه رو بخري نق بزن ... خرس گنده شدي يه خريد نميتوني بكني واسه خودت

ميخوام برم اون پيرهن صورتيه رو بخرم برات تا اون صداي ناله تو ببرّي

مرسي

2009-07-21T08:43:00.000+04:30

بسي رنج برديم در اين سال سي

كه رنج برده باشيم فقط ، مرسي

مشروح وقايع الاتفاقيه نماز جمعه

2009-07-19T09:39:00.003+04:30

چند سالي بود نماز جمعه نرفته بودم

اون وقت ها نماز جمعه ها را با دبير ديني دبيرستانمان ميرفتم

و هزارمين نماز جمعه تهران را كه اتفاقا هاشمي بود خيلي خوب به خاطر دارم

پنجشنبه كه به مادرم گفتم ميرم نماز جمعه چشماش گرد شد از تعجب

و بابا با كنايه گفت فقط اين دفعه رو ميخواي بري؟

چيزي نگفتم

ته دلم از خودم خجالت ميكشيدم كه اين روزها يا سر كار بودم يا دانشگاه يا تو راه رفتن و اومدن

صبح زود رفتم جلسه مربوط به سفري كه در پيش دارم

حدود يازده بود كه راه افتادم سمت دانشگاه

از هفت تير به سمت ميدون وليعصر شلوغ بود

روي پل كريمخان هم ترافيك شديد بود

نرسيده به حافظ پشت چراغ وايساده بودم

دست چپ يه دكه روزنامه فروشي بود

كنارش يه زن چادري وايساده بود با چند مرد و زن ديگه مثل محافظ

مردها با لباسهاي سبز و زنها با چادر و مانتوي سبز

اول فكر كردم توهم زدم و چشمام درست نميبينه

اما حاضرم قسم بخورم زهرا رهنورد بود

اونايي كه از كنارش رد ميشدن بهش سلام ميكردن و وي نشون ميدادن

ماشينها براش بوق ميزدن

منم وي نشون دادم اونم ديد و جوابمو داد

اما تا موقعي كه از بچه هاي ديگه نشنيدم باورم نميشد

تا رسيدم سر حافظ ديدم ادامه خيابون رو به سمت ميدون بسته ن

مجبور شدم بپيچم به چپ

كوچه اول رو كه سرش تابلوي پاركينگ طبقاتي بود به اميد جاي پارك پيچيدم

اما ته كوچه كه رسيدم ديدم پاركينگ تعطيله

پيچيدم دست راست و سر خيابون كنار ايستگاه اتوبوس پارك كردم

پياده راه افتادم به سمت بلوار كشاورز

يه سجاده هم داشتم كه توي يه كيف سبز رنگ گذاشته بودم و به دستم آويزون كرده بود

ميدون وليعصر نيروي انتظامي با ون و ماشينهاي سبز وايساده بود

اما كاري با كسي نداشتن

(برگشتني هم با كسي كار نداشتن تقريبا)

از بعد از ميدون وليعصر به سمت كارگر شلوغ بود

گله به گله آدم وايساده بود يا نشسته بود و به صحبتهاي يه آقايي گوش ميداد كه گاهي داد ميزد

نميشنيدم صداشو

نميخواستم حتا بشنوم صداشو

گاهي هم صداي شعار از خيابوناي اطراف به گوش ميرسيد

رفتم تا فلسطين

شلوغ بود

مردم با دستبند هاي سبز و لباسهاي سبز

بچه و پير و جوون

فلسطين رو رفتم پايين تا طالقاني

بعد پيچيدم به راست

تقاطع وصال - طالقاني ديگه خيلي شلوغ بود

اون طرف چهار راه چند تا طرفدار ا.ن با پرچم و پلاكارد وايساده بودن

وسط چهار راه هم ملت با دست هاي "وي" شده ايستاده بودن

گاهي درگيري هاي خيلي سطحي پيش ميومد

دو تا زن و يه مرد كه عكس دستشون بود هي به مردم سبز پوش ميگفتن آشغال

كه يكي دو تا لباس شخصي اومدن آروم بردنشون

من با يه لباس مشكي و عينك دودي سياه وسط جمعيت از سوزش آفتاب داشتم هلاك ميشدم

جمعيت مدام وول ميخورد

ميرفتن و ميومدن

گاهي شعار ميدادن اما خيلي فراگير نبود

صحبت هاي هاشمي كه شروع شد همه ساكت شدن

اول كه صحبت ميكرد گاهي كسي چيزي ميگفت

شعار ميدادن

اما بعد همه هيس هيس ميكردن و گوش ميدادن

با هر صحبت خاصش يه عده الله اكبر ميگفتن

از حضرت علي كه گفت نزديك بود درگيري بشه

طرفداراي ا.ن شروع كردن هو كردن و داد زدن

سبزها هم شعار دادن

اما اينا همه مال خطبه اول بود

خطبه دومش كه شروع شد اوضاع خيلي فرق كرد

ما وسط چهار راه وايساده بوديم

يهو احساس كرديم گلو و چشمامون ميسوزه

پايين تر اشك آور زده بودن

مردم داشتن فرار ميكردن

خطبه دوم رو تقريبا هيچي نفهميدم ازش

چون با هر جمله اي كه ميگفت همه شعار ميدادن

از شوراي نگهبان گفت و فرصتي كه استفاده نكرد

از زندانيهاي سياسي گفت

از روزنامه ها گفت

از چين گفت

از صداوسيما گفت

و اعتماد نداشتن مردم

همه اينها پشت سرش شعار بود و دست و سوت

وقتي يه جا گفت با خبرگان و مراجع صحبت كردم و راهكار دارم همه ساكت شدن

سكوت بود تا وقتي حرفاش رو زد

شعار الله اكبر چهار راه رو داشت ميتركوند

مردم انگار همه خوشحال بودن

و تعجب كرده بودن

فكرش رو هم نميكردن كه اينطور حرف بزنه

گاهي ميون صحبتهاش اون چند تا ا.ن هي شلوغ كردن و شعار دادن

كه يهو چند نفر قاطي كردن و فحش خوار و بار رو كشيدن بهشون تا خفه شدن

هاشمي وسط صحبتهاش چند بار بغض كرد

من قشنگ بغضشو حس كردم

يه زنه كنار من بود

گريه ش گرفت

منم بغض داشتم

وسط خطبه ها چند تا موتور سوار اومد از بالاي وصال
اما به چهار راه نرسيدن از بس شلوغ بود
همه نشستن رو پاهاشون كه اونا نتونن بيان
همه رو به بالا نشسته بودن

يكي پاشد داد زد رو به قبله بشينيد

همه برگشتن رو به پايين

بعد از خطبه ها تا زمان شروع نماز مردم با شعارهايي كه شيشه ها رو ميلرزوند خودشونو خالي كردن

و بعد كه نماز شروع شد

يكي با كفش نماز ميخوند و يكي با مانتو كوتاه

بعضي ها هم فقط در رفت و آمد بودن و بي سر و صدا به همه وي نشون ميدادن

كف پاهام سوخت از داغي آسفالت

سرم هم از شدت آفتاب سوت ميكشيد

يكي كنارم بود با لباس سبز خيلي خوشرنگ

وقتي رفت به سجده يه خبرنگار عكاس اومد ازش عكس گرفت

خوشم اومد از شعور عكاسه كه نذاشت چهره پسره معلوم باشه

بعد از نماز

دستها بالا بود

وزير شعار برا خودش ميگفت مرگ بر آمريكا

همه ميگفتن مرگ بر روسيه

ميگفت مرگ بر انگليس
همه ميگفتن مرگ بر روسيه

ميگفت مرگ بر اسرائيل
همه ميگفتن مرگ بر روسيه

ميگفت خوني كه در رگ ماست

همه ميگفتن هديه به ملت ماست

از هيهات مناالذله تا مرگ بر چين

يا حسين ،‌ مير حسين

الله اكبر

منم گاهي ميگفتم مرگ بر توپولف

بعضي ها همراهي ميكردن

رفتيم تا ميدون فلسطين

بعد رو به بالا

تا بلوار كشاورز

يار دبستاني من رو كه ميخونديم

يه عده از پياده رو

با لباسهاي پلنگي و خاكي و لجني

با سپر و باتوم و كلاهخود

وايساده بودن نگاه ميكردن

مردم شعار ميدادن

بسيجي واقعي ، همت بود و باكري

گاهي هم ميگفتن

بسيجي باغيرت ، باكري بود و همت

رسيديم بلوار كشاورز

شعار ها تغيير كرد

مرگ بر ديكتاتور كه خيلي كم ميگفتن زياد شد

تا ميدون چند بار محمود خائن آواره گردي رو خونديم

و بعد كه رسيديم به ميدون

يهو بلوا شد

يه صداي ترق اومد

كنار پاي من يه چيزي افتاد شروع كرد به فيش فيش

پام سوخت

و گلو و چشمم آتيش گرفت

يكي سيگار داشت

يكي داد بهم و روشن كردم

هي دود ميكردم و ملت صورتشونو مياوردن جلو

دور ميدون مردم متفرق شدن

گروههاي چند نفري دور ميدون وايساده بود

آماده با باتوم هاي چوبي و پلاستيكي

حمله كردن به مردم

همه رو ميزدن

زن و مرد و بچه و دختر و پسر

از جلوي يكيشون جاخالي دادم

اما ضربه باتوم اون يكي رو پشت ساق پام حس كردم

خيلي درد نگرفت

يه كم گز گز ميكرد فقط

بعضي ها به سمت بالا فرار كردن

بعضي ها پايين

و من هم با بقيه رفتم به سمت هفت تير

پشت سرمو نگاه كردم ديدم سينما قدس آتيش گرفته

از طبقه بالاش دود و شعله بيرون ميزد

با موبايلم فيلم گرفتم از اين صحنه ها

مردم انگار گيج شده بودن

خيلي ها رفتن سمت هفت تير

بعضي ها هم به سمت برگشتن سمت ميدون

بعضي ها داد ميزدن نترسين نترسين ما همه با هم هستيم

بيشتر رفته بودن سمت هفت تير

منم رفتم به سمت هفت تير

چند تا موتوري از حافظ رفتن پايين

جليقه پلنگي تنشون بود

يكيشون يه تفنگ گنده رو دوشش بود

شبيه آر پي جي بود

من سوار ماشين شدم و تو هواي داغ ماشين يه نفس عميق كشيدم

سرم درد ميكرد

يه جاهاييم كه عرق سوز شده بود

(و اتفاقا اون گاز اشك آوري كه كنار پام بود از پاچه شلوارم رفته بود بالا)

بدجور ذوق ذوق ميكرد

يا شايدم زوق زوق ميكرد

نميدونم اما يه كاري ميكرد كه با هر با كلاج گرفتن ناله م در ميومد

سوار شدم و با بدبختي از بين جمعيت رفتم سر حافظ

يه آقايي كلي فحشم داد كه چرا بين جمعيت فاصله انداختم

(اشكال نداره آقاهه ... بخشيدمت)

از حافظ كه پيچيدم پايين

صد متر پايين تر همون موتوري هايي رو ديدم

كه يكيشون تفنگ بزرگي داشت

از موتور پياده شد

تفنگ بزرگه رو مسلح كرد

اونوقت تازه فهميدم گاز اشك آوره

شليك كرد سمت چهار راه

من اومدم پايين تر قبل از پل نگه داشتم

دوباره اومدن پايين تر

اينبار موبايلمو در آوردم و فيلم گرفتم ازش

پشت سريش موبايلمو ديد

اومد طرفم

يهو ته دلم خالي شد

تنهاي تنهاي بودم

اين دفعه واقعا ترسيدم

گفت موبايلو بده

پياده شدم و موبايلو دادم بهش

باطري رو در آورد و سيم كارت رو ديد

گفتم نكن آقا من كه كاري نكردم

گفت مموريش كو؟

گفتم كنارشه

مموري رو در آورد و گذاشت جيبش

گفتم آقا عكس خانواده م توشه

مموري رو از جيبش در آورد و از وسط شكست و داد بهم

اون يكي سرم داد زد "برو"

منم رفتم تو ماشين نشستم و راه افتادم

رفتم از ميدون فردوسي و كريمخان و عباس آباد انداختم سمت اميرآباد

هر جا يه چند نفري وايساده بودن و شعار ميدادن

رفتم امير آباد مراسم ختم يكي از آشناهامون توي مسجد نبي

با لباسهاي خاكي و شوره زده از عرق

خسته و كوفته

اما حالم خوب بود

الان حالم خوبه

بهتر از قبل

بهتر از اون روزايي كه مينشستم تو دفتر كارم و زل ميزدم به عكس اونايي كه رفتن تو خيابونا

بهترم

غمگينم ، اما بهترم

.....

پ.ن : قربون مموري استيك سوني برم كه وقتي از وسط ميشكنيش هم باز به چيپ توش صدمه اي نميرسه

اطلاعات و عكس ها و فيلمها رو تونستم از مموري شكسته در بيارم

ميذارم اينجا يا فيس بوك يا گودر

من زنده م هنوز

2009-07-17T17:33:00.003+04:30

من همین الان از نماز جمعه رسیدم خونه

کمی باتوم خورده به پام

و یه مقدار هم گاز اشک آور تو حلقمه

حالم خوبه در مجموع

جمعیت خیلی زیاد بود

تو بلوار کشاورز هم آدم نشسته بود

من تقاطع وصال - طالقانی بودم

خیلی خیلی شلوغ شده بود

بعد از نماز حرکت کردیم به سمت میدون ولیعصر

تا رسیدیم اشک آور زدن

یکیش افتاد کنار پام

سوختم

اما مهم نیست

بعد باتوم به دست ها حمله کردن

و یه باتوم خورد پشت زانوم

خیلی درد نمیکنه

گز گز میکنه فقط

سینما قدس یهو آتیش گرفت

دود زد بیرون از طبقه بالاش

سر حافظ هم اشک آور زدن

چشمام خیلی سوخت اینبار

چون سیگاری که یه بنده خدا میدون ولیعصر بهم داده بود تموم شده بود

سر حافظ از یکی از اونایی که اشک آور پرت میکرد فیلم گرفتم

یکیشون دید

اومد منو گرفت محکم

اون یکی موبایلمو گرفت

و خواست سیم کارتمو در بیاره

گفتم جون مادرت نکن

گفت مموریش کو

گفتم کنارشه

در آورد گذاشت تو جیبش

گفتم آقا عکس خانواده م توشه

در آورد مموری رو شکست از وسط و داد بهم

بعدم ولم کردن

اگه بتونم اطلاعات مموری رو ریکاوری کنم عکسا و فیلما رو میذارم

باقیشم بعدا مینویسم

خیلی خسته م الان

اما حالم خوبه

اميد

2009-07-15T09:08:00.001+04:30

اميد حربهء شيطان است

براي دوام رنج

گودري شدن

2009-07-13T10:01:00.002+04:30

آي ملت

تا كل مملكت رو فيل تر نكردن بيايد گوگل ريدري شويد

از ما گفتن

من خودم گودري شدم

باشد كه از ريد شدگان باشم

به ياد خدابيامرز اورول و شاهكاري كه بر جا گذاشت

2009-07-01T09:07:00.005+04:30

يادمه سه هفته پيش كه آزادي تقريبا مطلق بود با ديدن مناظره ها هي ياد كتاب 1984 ، شاهكار بزرگ ِ جرج اورول خدابيامرز ، ميافتادم. اما نميفهميدم چرا. هي به خودم ميگفتم بابا چته آخه؟ مملكت به اين دموكراتيكي ديده بودي تو عمرت؟ اما باز دردم چاره نميشد و يه سري از صحنه هاي كتاب تو ذهنم رژه ميرفت.

اما در طي هفته بعد از انتخابات كاملا متوجه شدم چرا ذهن من اينطور پيش داوري مي كرده و جلو جلو تا كجاها رو خونده بوده... هر چند هيچ وقت آدم بد بيني نبودم اما خب اينقدر هم خوشبين نبودم كه بخوام همه چيز رو مطلقا خوب تصور كنم.

اين روزا كه بي حس و حالي شديدي حاكم شده بر اكثر ملت آشوب زدهء خس و خاشاك نشان ، خيلي وقت خوبي واسه خوندن دوباره اين كتاب نيست ... اما خب وقتي اينقدر ذهنم مشغول باشه به يه چيزي و هي راه بره رو اعصابم اونم با كفش پاشنه ده سانتي ، چاره اي نميمونه الا اينكه يه نسخه پي دي اف از اين كتاب رو با هزار بدبختي گير بيارم و بشينم گاهي چند صفحه شو بخونم و هي يادآوري كنم واسه خودم اون اتفاقات و برخورد ها و مردم و اوراسيا و تله اسكرين ها و برادر بزرگ و ...

خيلي جالب ميشه گاهي مقايسه مردم توي اين كتاب با مردم خودمون ... همون موقعي كه با كم شدن سهميه شكلات از هفته اي 40 گرم به 30 گرم و اعلام رسانه ها به اينكه افزايش داشته از 20 به 30 گرم و مردم ميريزن تو خيابونا در حمايت از اين دولت خدمتگزار

يا اون جايي كه اعترافات بيان ميشه و خيلي راحت اعدامها صورت ميگيره كه البته نمونه خيلي ملموس ترش رو ميتونيد توي كتاب قلعه حيوانات هم بخونيد

و اين قضيه كه هميشه يه دشمن وجود داره ... يه دشمن كه ما هميشه باهاش در حال جنگيم .. حالا يا همسايه شرقي مونه يا غربي

جالب اينجاست كه اين جرج اورول خدابيامرز كه جونش رو گذاشت پاي نوشتن كتاب 1984 توي هر دو كتاب معروفش ، جامعهء داستان رو خاكستري معرفي كرده ؛ يعني مطلق سفيد بودن و سياه بودن رو كنار گذاشته و راحت از اين دو قطبي گذر كرده و به طيف رسيده ، اما در نهايت همون سياهي و سفيديه كه باقي ميمونه ... سفيدي اي كه در جايي به نام وزارت عشق كاملا درك ميشه و سياهي اي كه ذهن ها و روح ِ جامعه رو فرا گرفته

لذت خوندن كتابهاي اينچنيني مال موقعيه كه آدم در آرامش كامل نشسته روي يه كاناپه (از اينا كه خيلي راحته) كنار شومينه و يه ليوان هات چاكلت هم كنار دستشه و داره از پنجره به بيرون نگاه ميكنه و دونه هاي برف رو ميبينه و كتاب رو ورق ميزنه ...

اما الان ، توي اين روزا ، خوندنش اونقدر تلخ ميشه كه گاهي اگه بخواي ده صفحه شو يكدفعه بخوني دلت به هم ميخوره و احساس سرگيجه ميكني

...

اورول با وجود اون وسواس نوشتاري و آشفتگي فكري كه در كتابهاش به جا گذاشته به سادگي تونسته اثري خلق كنه كه سالها در زمره آثار برتر خواهد ماند و البته مردمي هستند كه همچنان در سال 1984 زندگي ميكنند . با اين وجود برگشتن اكثريت از عوام به خواص در جامعه ما در چند سال اخير اتفاقيست كه بايد اون رو به فال نيك گرفت و اميد داشت به روشن تر شدن فضاي فكري مردمي كه با وجود اينكه خودشون خودشون رو باور ندارن اما دست به ثبت خاطرات بزرگي ميزنند... هر چند از ديد من سرانجام شگرفي نخواهد داشت (واسه كساني كه خودشون انقلاب كردن نميشه دم از تظاهرات آرام زد .. جلوي قاضي و ملق بازي؟ .. البته اين نظر كاملا شخصي منه)

...

جرج اورول با تاثيري كه در اين كتاب (و در مقياس ظريف تر ، قلعه حيوانات) بر تفكرات و طرز نگاه من به جامعه و اتفاقات حاكم رو اون گذاشت باعث شد كه من نتونم هر نوشته و رماني رو ورق بزنم ... جالب اينكه حتي اون كافه پيانويي كه همه اول توصيه ش ميكردند و الان ازش ابراز انزجار ميكنند اتفاقي به دستم رسيد و نتونستم بخونمش ... والبته اصلا پشيمون نيستم ... شايد خوندن آثار كافكا و اورول و ميل به بي سرانجامي اتفاقات باشه كه منو از خوندن اين دسته كتابها بازداشته ... يا شايد هم آنقدر كه بايد پررنگ بودن عملي ِ "نقش اميد به آينده" برام مسجل نشده. اما در نهايت اينكه بدونيم "چيزها اكثرا اوني نيستند كه به نظر ميان" كمكمون ميكنه براي گذر از اين روزهاي سخت

...

به هر حال تنها اميدواري من اينه كه يه روزي درك كنيم كه چه اتفاقي اطرافمون ميافته و بعد ديگه براحتي از كنار هم نگذريم ... از كنار خونهايي كه ريخته شده نگذريم ... بي تفاوت از جاي كبود شدهء باتوم نگذريم

...

انگار باز بايد يادآوري كنيم روزايي كه اشك آور بود و چماق بود و مصدق

و بعدها باز يادآوري كنيم روزايي كه باتوم بود و آتش بود و خون و شعارهاي شبانه

...

ما ميتونيم همچنان در 1984 يا حتي قبل تر بمونيم

يا شايدم اصلا قصه چيز ديگريست

...

کاش میشد سبز بمونیم ... الان سیاهیم ... و سرخ

2009-06-25T20:43:00.003+04:30

از لاله زار که می‌گذرم ، زخمی‌تر از ترانه‌ام
تشنه‌ی محکومیت ِ یه حکم ِ عاشقانه‌ام
از لاله زار که می‌گذرم ، حسرت ِ گوله با منه
وقتی که دست ِ تو می‌خواد تیر خلاصو بزنه
رفاقت ِ خشم ِ تو با ماشه‌‌ی منتظر می‌گه
دستای بی‌صدای ما نمی‌رسن به همدیگه
فاصله بین من و تو ، همین گلوله بود و بس
منو بزن که خسته‌ام از زنده بودن تو قفس
لاله زار ، کاش می‌تونستیم تا ابد با تو بمونیم
تو بهارستان دوباره شعر ِ بیداری بخونیم
نارفیقانه ورق خورد ، دفتر ِ گذشته ما
قد کشیدیم توی بن بست ، با هم اما تک و تنها
از لاله‌زار که می‌گذرم ، می‌رسه سال ِ ما شدن
سال نفس‌تنگی عشق ، سال زمین خوردن ِ من
از لاله زار که می‌گذرم ، زخمای کهنه وا میشن
دوباره کوچه‌ها پر از مردم ِ همصدا می‌شن
دوباره بوی نفت و خون ، دوباره تابستون داغ
میتینگای تک نفره ، دوباره سایه‌ی چماق
وقتی همه بادبادکا بنده ی حزب باد شدن
عربده‌های مرده باد یک شبه زنده باد شدن
ما توی پستوی عطش فیلم ِ رهایی می‌دیدیم
توی تئاتر زندگی گریه مونو می‌دزدیدیم
لاله زار ، کاش می‌تونستیم تا ابد با تو بمونیم
تو بهارستان دوباره شعر ِ بیداری بخونیم
نارفیقانه ورق خورد دفتر ِ گذشته ما
قد کشیدیم توی بن بست ، با هم اما تک و تنها

...

این شعر نمیدونم از کیه

اما بد جوری بغض منو با خودش برد

ديشب

2009-06-20T08:18:00.003+04:30

دوباره ديشب خوابت را ديدم

نميدانم چرا

اين روزها

فرصت نشده بود به تو فكر كنم

اما باز ديشب

خواب ديدم

و در خواب

تو را ديدم

مثل همان روزها بودي

با همان عطري

كه هنوز

وقتي سعي ميكنم فراموشت كنم

مشامم را پر ميكند

...

انگار هر چه بيشتر سعي ميكنم

كمتر موفق مي شود

كه يادت را پاك كنم

مثل همان ماه

كه با هيچ دستمالي از پنجره اتاقم پاك نميشود

...

مگر قرار نشد بروي دنبال سرنوشت خودت؟

مگر قرار نشد بروم دنبال سرنوشت خودم؟

پس چرا باز در خوابهاي من

به همان مهرباني هستي؟

و به همان زيبايي مسحور كننده؟

من كه روياي تو نيستم

پس تو در روياهاي من چه ميكني؟

...

ديشب

باز در خواب ديدمت

و انگار كردم كه نميشناسمت

سعي كردم رسمي باشم

اما ميداني كه نميشود

ميداني كه نميشود تو را شناخت

و بعد نشناخت

ميداني كه نميشود تو را ديد

و بعد نديد

ميداني كه نميشود تو را خواست

و بعد نخواست

...

ديشب

تا صبح

با رختخوابم جنگيدم

نميخواست رهايم كند

دوست داشت در آغوشش بمانم

راستش را بخواهي

ديگر دوست ندارم

در آغوش كسي باشم

مدتيست از آغوش بيزارم

از بوس و بغل و گرما و لذت بيزارم

از نگاه هاي عميق بيزارم

از خودم هم

...

كاش ميشد دلم برايت تنگ نشود

كاش ميشد دلم تو را نخواهد

كاش ميشد دلم هيچ چيز نخواهد

كاش دلم بميرد

آنوقت

شايد

آرام بگيرد

شايد

...

تاسف

2009-06-13T08:02:00.002+04:30

متاسفم براي خودم

كه در كشوري زندگي ميكنم

كه زندگي در آن

بي فايده ست

متاسفم

...

براي ايران

...

از تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران

رفتم از كوي تو ليكن عقب سر نگران

ما گذشتيم و گذشت آنچه تو با ما كردي

تو بمان با دگران واي به حال دگران

نشین ... پاشو برو رای بده

2009-06-12T01:34:00.000+04:30

من اگر بنشینم

تو اگر بنشینی

آنچه در می آید

پدر هر دوی ماست

گزارش پزشك بخش

2009-06-05T15:38:00.003+04:30

اپيلپسي ـ(صرع)ـ بيمار شدت گرفته است. موقع سخن گفتن قسمت چپ لب بيمار با لرزشي خفيف به بالا ميپرد. گاه بدنش را از پايين به سمت شانه ها جمع ميكند ـ(مثل حالتي كه شخص ميخواهد بگويد: به من چه!؟)ـ مشخص است كه بيمار به صورت اپيزوديك دچار فعل و انفعال غيرطبيعي در مغز ميشوده بي خوابي، كم اشتهائي، تندخوئي، تغيير سريع رفتار و پرخاش گري بي دليل از عوارض جنبي بيماري اند.

بيمار، در اثر بي خوابي، دچار بيش فعالي حاد شده است. هر روز صبح به محض بيدار شدن، به بخش هاي مختلف آسايشگاه ميرود و براي ساير بيماران، سخنراني ميكند. بيمار براي افزايش محبوبيت خود، قصد دارد مبالغي را تحت عنوان هدفمند كردن يارانه ها، در ميان بيماران توزيع نمايد.

بيمار سر و وضع مرتب تري نسبت به هفته هاي گذشته پيدا كرده كه البته نميتواند جزء علائم بهبودي در او بشمار آيد. علاوه بر اين، در بيمار نشانه هاي بارزي از اختلال شخصيت پارانوئيدي و نارسيستيك مشاهده ميشود. ساير اختلالات پسيكوتيك بيمار بايد به دقت تحت بررسي قرار گيرد. آزمايش سي.اس.اف، براي تشخيص فرآيند پاتولوژيك ضروري ست. ضمناً توصيه ميشود از بيمار يك نوار مغزي اي.اي.جي ـ(الكتروانسفالوگرام)ـ تهيه شود.بيمار در هفته گذشته مدعي شد كه دشمنان قصد ربودن و ترور وي را داشته اند. نشانه هاي از دروغ گوئي يا عدم باور و ترديد در او مشاهده نميشود. اطرافيان به بيماري او دامن ميزنند. توصيه ميشود، بيمار همزمان با مداواي داروئي، تحت مراقبت هاي ويژه روان درماني و جدا از ساير بيماران قرار گيرد.

ـ خب چطوريد آقاي رئيس جمهور؟

ـ عالي

ـ خسته نميشيد هي اين ور و اونور ميريد؟

ـ بگو كي خسته است؟ دشمن! تو داري به من انتقاد ميكني؟

ـ من؟ نه، فقط گفتم شايد بخواهيد كمي استراحت كنيد

ـ تو به اندازه ي يك بزغاله هم نميفهمي

ـ من؟ بزغاله؟

ـ بله بزغاله! من دارم مي بينم، من دارم ميشنوم با اون ريش بزي ات، بع بع هم كه ميكني ـ[در اين لحظه بيمار از خود صداي گرگ در ميآورد]ـ

ـ گرررررررررررررررررررررر گرررررررررررررررر

ـ من كه اصلاً ريش ندارم! اين صداها چيه از خودتون در ميآرين آقاي رئيس جمهور؟

ـ من گرگم. من الآن تورو پاره ميكنم. تو منتقد مني. نميذاري من منتظر آقا بمونم.

ـ من به شما كاري ندارم. فقط گفتم شايد خسته شده باشيد. خب تشريف بيارين از اين طرف. از اين طرف. لطفاً دراز بكشيد. آفرين.

ـ گرررررررررر گررررررررررر

ـ پرستار! يك آرام بخش قوي بهش تزريق كنيد. بخش ويژه بستري بشه. كسي هم طرفش نره. اين شفاش با خداست

عبارات ناتمام

2009-05-29T21:51:00.002+04:30

آنقدر ها که فکر میکنی سخت نیست

فقط کافیست مرا بشناسی

مرا ببینی

دوستم بداری

و آنوقت

برایت معنی دارد

و خ

برایت سوالی ست که پاسخش را میدانی

...

خیلی سخت نیست درک کردن

کافیست بخواهی

فقط کافیست بخواهی

سخت نیست

...

ولی سخت است

که صبح ها منتظر بمانی

و ظهرها منتظر بمانی

و غروب ها منتظر بمانی

و شب ها منتظر بمانی

برای پیامی

سلامی

حال و احوالی

و هیچ نباشد

...

راستی

خوبی؟

رو به برو بچ محمود اينا

2009-05-24T09:32:00.003+04:30

تا ديروز دم غروب فكر ميكردم سرور اشتباه كرده و فيس بوك رو هم مث يوتيوب و گوگل كه في.ل تر كرده بود به اشتباه في ل. تر كرده

اما وقتي توي خبرها خوندم كه اين سرويس توي ايران في ل.تر شده

از ته ته دلم

به تمام جد و آباد و خواهر و مادر و اقوام سببي و نسبي افراد مسئول در اين زمينه

الفاظي رو گفتم كه شايسته نوشتن نيست

اما شايسته هوار زدنه

...

نميدونم چه فكري كردين راجع به اين قضيه

نميدونم از اينكه توي فيس بوك واسه ميرحسين و كروبي تبليغ وسيع ميشه ناراحت و نگرانين يا فقط ميخواين ثابت كنيد كه قدرت دستتونه

نميخوام بدونم كه از كيهان نوشتاري تون با اون ادبيات كثيفش تا اون كيهان تصويريتون كه علنا شده پايگاه تبليغاتي و تو بوق و كرنا كردن و گنده كردن و لاپوشوني كردن و دروغ گفتن چه خبره و كي به كي دستور ميده كه چي رو سان سور كنه

اوج كثيف بودنتون رو ديروز ديدم به چشم

وقتي پيغام نحس "دسترسي شما مقدور نيست" رو توي صفحه به جاي فيس بوك ديدم

...

يادمه وقتي اور ك ات و هاي 5 و اينا رو ف ل ي تر كردين گفتم لابد واسه اينه كه هر كي مياد يه سري مزخرفات مينويسه و چهار تا عكس ناجور ميذاره

اما حالا با سرويسي اين كار رو كردين

كه حتي امكاناتش رو براي ايران محدود نكرده

آخه بيشعورها اگه كسي بخواد از اين مسخره بازيهاي شما بگذره كه واسش كاري نداره

يا وي پي ان ميخره يا پروك س ي ميذاره يا هزار كوفت و زهر مار ديگه

اما اين كار بزدل بودن و ترسو بودن و كثيف بودن شما رو طوري علني كرد

كه ديگه محاله جايي بشينم و از اين كثافت كاريتون نگم

از ديروز منو تبديل كردين به كسي كه به جاي اينكه فقط واسه انتخابات تبليغ كنه و سرنوشت كشورش و خوبي ميرحسين و كروبي رو بگه و اين چرت و پرت ها رو به هم ببافه

فقط دوست داره بهتون فحش مادر بده و بگه كه چقدر آدماي هرزه و پستي هستين

تنفر بي حد و حصر منو از اين راه نزديك شاهد باشيد تا روزي برسه كه دستم برسه و يه جا رسوايي تون رو جار بزنم

من نه مخالف نظامم و نه با سياست كاري دارم

هم خاك كشورم رو دوست دارم و هم همه هموطن هامو

هم مذهبم رو دارم و هم مليتم رو

اما به شرفم سوگند ميخورم

كه نهايت سعيم رو ميكنم

كه ملت گوسفندي رو كه شما گوسفند تر از اين فرضشون ميكنيد

بيدار كنم

قسم ميخورم

به روحم قسم ميخورم

كه تاوان الاغ فرض كردن مردم رو

كه با مدراك جعلي و فاميل بازي تون شروع شد

و حالا توي اين نفس هاي آخر منحوستون

با اين رفتار محكوم به خيانت

داره تموم ميشه

خواهيد داد

روزي ميرسه

كه صبر خواهد رفت

و جزاي خود را خواهيد گرفت

روزي كه دور نيست

...

گر بدينسان زيست بايد پست

من چه بي شرمم اگر فانوس عمرم را به رسوايي نياويزم

بر بلند كاج خشك كوچه بن بست

خیلی بد

2009-05-18T11:02:00.007+04:30

هشدار : نوشته زیر حاوی وقایع تلخ و البته تا قسمتی منزجر کننده می باشد...اگه دلشو نداری نخون لطفا

...

یه سری چیزا هست که بده

حس خوبی نیست

ناخوشاینده

و نمیدونی چطور باید از خودت دورش کنی

اما

یه سری چیزای دیگه م هست که

خیلی بده

...

مثلا بده که صبح بیدار بشی و ببینی سر دلت سنگینه

خوب نیست وقتی حس کنی تو دلت یه چیزی سنگینی میکنه

حس بدیه وقتی میبینی با پیاده رفتن از در خونه تا ایستگاه سرویست هم بهتر نشدی

بده وقتی میبینی تا شرکت حالت بهتر نمیشه و گاهی با تکونهای ماشین گلوت منقبض میشه

خوب نیست وقتی صبح توی شرکت چایی و کیک کشمشی صبحونه ت رو میخوری و باز بهتر نمیشی

بده وقتی باید تا ظهر نقشه چند تا طرح رو آماده کنی و تو حتی نمیتونی بشینی پشت میزت

دلت رو که فشار میدی انگار یه کپه کلوخ تو معده ت جمع شده

میری و میای و آب میخوری و میشینی و پا میشی

و هیچ کدوم از سه تا همکارت هم متوجه نمیشن که انگار داری بال بال میزنی

و بعد

حدودای ده صبحه

میری دستشویی

و ناخوداگاه عق میزنی

هیچی نمیاد

تعجب میکنی

یهو دوباره عق میزنی

و یه کم از غذاهای دیروز میاد بیرون

خب

خوبه باز

حالت یه کم بهتره

دست و روت رو میشوری

میری سر کارت

میشینی پشت میزت

داری کارتو انجام میدی که احساس میکنی معده ت داره میاد تو دهنت

میری تو دستشویی

عق میزنی

هیچی نمیاد

عجیبه

منتظر میمونی

نه انگار خبری نیست

بده این انتظار

انگار یه سال میگذره و تو اون تو نشستی

اعصابت خراب میشه

انگشتتو میکنی ته گلوت

اینبار عق میزنی

و شروع میکنی بالا اوردن

هر چی از دیروز صبح تا امروز صبح خوردی

همه رو

طی یک دقیقه بالا میاری

انقدر عق زدی که اشک تو چشمات جمع شده

بدنت میلرزه

ضعف کردی انگار

گلوت میسوزه و معده ت منقبض شده

خیلی بده که بعد از استفراغ تنها باشی

توی دستشویی شرکت

و بشینی جلوی اون کاسه توالت و هی منتظر باشی

اما میدونی که هیچی دیگه تو معده ت نمونده که بالا بیاری

اما بازم منتظری

انگار

منتظری دو تا دست بیاد شونه هاتو بماله

اما هیچ خبری نیست

و اینبار

خیلی عجیبه

که به جای استفراغ

از گلوت بغض میاد و

از چشمات اشک

چون میدونی

که هیشکی نیست که شونه هاتو بماله

اینبار میفهمی که تنهایی

قشنگ حسش میکنی

تنهایی رو با تمام وجود درک میکنی

خیلی بده

خیلی بده که اینجا بفهمی که تنهایی

که تنهایی

و هیچ دستی قرار نیست بیاد شونه هاتو بماله

خیلی بده

این حس خیلی بده ... باور کن

حتی از فشارت که اومده 9 روی 5 بدتره

حتی از کل بعد از ظهر که تو اصلا نمیتونی از جات تکون بخوری بدتره

حتی از سه تا آمپولی که دکتر بهت داده و تو سه تاشو با هم یه جا بدون بی حسی زدی بدتره

حتی از خوردن کته ماست و شربت کوتریموکسازول بدتره

خیلی بده اون حس

....

و حالا

دو روز مرخصی استعلاجی داری

تو خونه نشستی

حالت بهتر شده

معده و روده و همه چیز برگشته به سلامت خودش

اما خیلی بده

که فهمیدی

هیچ دستی نیست

که وقتی استفراغ میکنی شونه هاتو بماله

هیچ دستی نیست

...

و این

خیلی بده

سيزدهم ارديبهشت

2009-05-03T08:06:00.002+04:30

...

و امروز

بيست و هفت سالگي تمام مي شود

بدون شرح

2009-04-26T11:18:00.001+04:30

...

آره ... دلم گرفته

2009-04-21T11:18:00.002+04:30

آره

دلم گرفته

از اين پيچ و خم هاي باز شدني ... كه باز شدني نيست اين پيچ هايي كه ميبيني و ميدوني كه چقدر آدمو ميپيچونن تو گره گوره هاي خودشون تا مارو نگه دارن تو چيزي كه هستيم و ميخوايم نباشيم و نميذارن نباشيم

ميدوني ... سخته نوشتن از چيزايي كه خوب نيستن و تو باور داري خوب ميشن و هيچ وقت قرار نيست خوب بشن و تو هم خودت خوب ميدوني كه هيچ وقت خوب نميشن ... اما هي خودتو گول ميزني كه خوب ميشن ... اما هيچ وقت خوب نميشن ... هيچ وقتم قرار نيست خوب بشن

وقتي باد مي وزه و موهات مياد تو صورتت ياد زنده بودنت ميافتي و من ياد اينكه چقدر دوست دارم جاي اون باد باشم و بوزم ... تا دور دورهايي كه كسي نميدونه كجاست

هر چند خيلي فاصله ست از اينجايي كه من هستم تا اونجايي كه تو هستي ... اندازه يه دنيا فاصله ست از اينجايي كه من بوي نم خاك رو از بارون ميشنوم تا اونجايي كه بوي كاغذهاي كتابهاش آدمو ياد چيزاي خوب ميندازه .. چيزايي كه واقعا خوبن و هميشه خوب بودن و هميشه هم خوب ميمونن...

...

خوب بخوابي و خواباي خوب ببيني...

...

سالی که نو می شود...

2009-04-04T22:57:00.003+04:30

گوش ماهی را دوست دارم

و نمیدانم چرا

و من ... يك گنهكارم

2009-03-11T12:20:00.002+03:30

...

چيزي در مورد زندگي پيشين وي مشخص نيست ، ولي به دلايلي مردي كه بعدا گنهكار (SINNER) ناميده شد تصميم گرفت تا روح خود را به شيطان بفروشد. براي همين با دقت روي اين موضوع مطالعه كرد و بعد از اينكه آماده شد شيطان را فراخواند. نه يكي از شيطان هاي پادو يا حتي فرشته هاي سقوط كرده ، بلكه خود ِ دشمن قديمي را فراخواند. تاريخ و ادبيات پر از داستانهايي هستند كه نشان مي دهند اين ايده اصلا جالب نيست. ولي گنهكار ظاهرا از كارش مطمئن بود. شيطان را در هيبت خوش آيندي احضار كرد و گفت ميخواهد روحش را بفروشد. و وقتي شيطان به مرد گفت در ازاي روحش چه مي خواهد ؛ او عشق حقيقي خواست. شيطان تا حدي از اين حرف يكه خورد و خاطر نشان كرد كه اصلا عشق حقيقي در حيطه ي فعاليت او نيست. ولي مرد پافشاري كرد كه معامله ، معامله است. پس ... قرارداد با خون امضا شد و در ازاي روح جاويدان مرد ، به او قول ده سال زندگي با عشق حقيقي و زن آرزوهايش داده شد.
شيطان گفت فلان موقع به اين كافه برو و با عشق حقيقي ات كه چشم به راهت خواهد بود ملاقات كن. سپس خنديد و ناپديد شد. مرد در زمان تعيين شده به كافه رفت و واقعا زن روياهايش را ملاقات كرد. آن ها عاشق يكديگر شدند و پس از مدت كوتاهي ، با خوشحالي با هم ازدواج كردند و از ده سال با هم بودن لذت بردند.
بعد از گذشت ده سال ، شيطان در آخرين لحظات نيمه شب ظاهر شد تا روح مرد را با خود به اعماق جهنم ببرد. مرد سر تكان داده و گفته بود ارزش درك كردن عشق حقيقي را داشت ؛‌ و شيطان جواب داده بود كه تمام اين ها فريب بوده و آن زن ، فقط يكي از شياطين همخوابه است كه تظاهر به دوست داشتنت مي كرده و قبل از تو هم با مردان زيادي بوده است. مرد گفت كه اين اصلا مهم نيست ، من عاشق او بوده ام و هميشه دوستش خواهم داشت. شيطان شانه بالا انداخت و مرد را برد.
بنابراين مرد تنها روح جهنم بود كه هنوز دوست مي داشت ، با وجود تمام چيزهايي كه مي دانست و هر اتفاقي كه براي او افتاده بود هنوز سرسختانه و لجوجانه عاشق مانده بود. شيطان نمي توانست تحمل كند چون اين عشق جو جهنم را فاسد مي كرد. پس در آخر چاره اي نداشت جز اينكه مرد را از جهنم بيرون بياندازد و به دنياي زنده ها بازگرداند؛ وچون با شيطان معامله كرده بود بهشت هم او را نمي پذيرفت. بنابراين مرد به نيمه تاريك شب آمد تا نه كاملا زنده و نه مرده ، براي هميشه زير روشنايي نئون خيابانها راه برود در حاليكه نه مي توانست به بهشت برود و نه به جهنم. مردي كه گنهكار خطابش مي كردند.

------------------------

پ.ن. يك افسانه معروف كه قدري محتمل بود راست باشد حكايت از اين داشت كه اگر به اندازه كافي كردار نيك يا پليد انجام دهد مي تواند به بهشت يا جهنم برگردد. هنوز كسي نمي داند كه او كدام طرف را انتخاب مي كند ، بهشت يا جهنم.

-----------------------

مجموعه طرف شب (Night Side)

نوشته سيمون.آر.گرين

كتاب چهارم (نفرين در شهر)

فصل سوم (مردان مستدل)

آخ اگه بارون بزنه

2009-03-04T10:57:00.002+03:30

...

چشم من تو نخ ابره كه بارون بزنه

آخ اگه بارون بزنه

...

من روزي چشمه اي بودم

جاري و زلال

ساده و شاد

خشكيده ام اين روزها

و ماهي هايم مرده اند

...

نسيم صبا گاهي مي وزد

و غباري از بسترم جابجا ميكند

چندان فرقي نميكند برايم

ديگر دغدغه زيستن ندارم

چشمه ي بي آب چشمه نيست

وجودش بيفايده ست

...

دوست داشتم روزي دريا شوم

كه نشد

حال به جاي آب

حسرتهاي بيهوده در بسترم جاريست

...

تلخ و نمناك

در آستانه بهار

پاييزي شده ام

بي اميد

در انتظار

بيهوده

خشكيده

با ماهي هاي مرده

...

آخ اگه بارون بزنه

بار ديگر ... سالروز وبلاگي كه زنده ماند

2009-01-20T12:12:00.002+03:30

به وبلاگي كه چند ساله شد

و پنج سال گذشت از اولين پستش

همانند فرزندم وابسته ام

عجيب نيست

وقتي چيز ديگري در دنيا نداري

كه وابسته شوي

بي ترس ِ ترك شدن

...

كاش خودش زبان داشت

ميگفت برايم

كدام نوشته هايم را دوست دارد

تلخ ها را

عاشقانه ها را

ياداوري ها را

...

وبلاگم را دوست دارم

يكطرفه

بي توقع

شايد درستش همين باشد

...

كي منتظر ميمونه...حتي شباي يلدا

2008-12-20T10:45:00.002+03:30

انارم روز از آذرماه برابر با 30 آذر در گاهشماری ایرانی
...
می ستاییم مهر را

آنکه از آسمان بر فراز برجی پهن

با هزاران چشم بر ایرانیان می نگرد

نگاهبان زورمندی که هرگز خواب به چشم او راه نیابد

آن که مردمان را از نیاز و دشواری برهاند...
(اوستا - مهر یشت)

:)

2008-12-07T07:29:00.000+03:30

2160 دقیقه فرصت کمی نیست ،. امسال میخواهیم 2160 دقیقه لبخند ترسیم کنیم. ما با هم هزاران لبخند میسازیم. کافی است باهم باشیم :
2160 دقیقه، ترسیم بی نهایت لبخند
ششمین جشنواره خیریه پیام امید در راه است. همزمان با عید سعید غدیر و جشن زیبای یلدا، دستی باشیم برای ترسیم لبخندی .
2160 دقیقه، من، تو .... ما ، بی نهایت لبخند ......
زمان: 27، 28 و 29 آذر 1387
مکان: خیابان ولیعصر، پائین تر از چهار راه پارک وی، مقابل رستوران سوپر استار، مجموعه فرهنگی سپید
از ساعت 10 صبح الی 9 شب

http://www.payamomid.com

...

2008-11-22T07:33:00.000+03:30

سخت است با درد يكي شدن و

...

خودت باقي اش را ميداني

از نوشته های یک دوست...تا اوقات غیر شرعی ِ من

2008-09-22T11:39:00.001+03:30

ديروز خونه تنها بودم. وقتی از خواب بيدار شدم هيچ كسی خونه نبود. همه نميدونم كجا رفته بودند. البته راستش رو بخواهی از لِنگ ظهر هم خيلی وقت بود كه گذشته بود كه من از خواب بيدار شدم. آفتابی كه سر ساعت دوازده ظهر اين روزهای آخر تابستون ميامد و مثل بچه آدم روی لبه تخت واميستاد، من و تخت و پتوی پيچيده و مچاله شده به تن و بدنم رو كه رد كرده بود هيچ، از اطاق هم زده بود بيرون و معلوم نبود توی كجای خونه داشت پرسه ميزد و اين يعنی اينكه خيلی وقته از دوازده و صلاة ظهر گذشته. تو كه غريبه نيستی و خودت خوب ميدونی، من دلم به همين خواب‌های روزهای جمعه خوشه. اونقدر هيچ كسی نيست كه ديگه حتی شبها هم موبايلم رو خاموش نمی‌كنم، همينجوری روشنش ميذارم و می‌خوابم چونكه ميدونم كسی با من كاری نداره كه بخواد بهم زنگ بزنه و مزاحم خواب اعلاحضرت بشه. صبح وقتی كه بيدار شدم، كمرم مثل لواشك شده بود. مثل همه‌ی اون لواشك‌های ترش و شيرين پهن شده كناره جاده چالوس و هراز. تو كه غريبه نيستی و خودت خوب ميدونی، يه وقتهايی آدم كه زيادی خوب باشه، آدمها كه هيچ، ديگه حتی اشياء هم ازش سوء‌استفاده می‌كنند! اونقدر شبها، ساعت دو و سه نصفه شب خوابيدم و پنج صبح بيدار شدم پنداری اين تختخواب هم ديگه حال و حوصله‌ی تحمل من رو بيشتر از دو سه ساعت نداره. به مُرده كه رو بدی به كفن‌ش ميرينه نَقل اين روزهای زندگی من شده. حالا ديگه تخت هم برای من ناز ميكنه. تو رو خدا می‌بينی دوره زمونه رو؟!
گويا شبهای جمعه، همه يكی رو دارند كه سرشون رو باهاش بذارند روی يه بالش و توی اون شب خاص، بالش و متكاشون رو با هم عاشقونه شــِر كنند و حتماً توی مكتب اونها و خيلی از آدمهای خر ديگه‌ی اين دنيا، اين به معنی اينه كه يعنی ما همديگر رو خيلی دوست داريم و قلوپ قلوپ تفاهم داريم و همونجوری كه سه ماه اول ازدواج با هم توی يه بشقاب غذا می‌خورديم حالا هم هر شب جمعه، تخت‌مون فقط يه بالشت داره. اونها به همديگه دروغ ميگن و برای هم قصه ميبافند تا بتونند نيم ساعت بعد، پنج دقيقه لـ.ـب‌تو‌لـ.ـب بشن و لِنگ و پاچه همديگر رو بخورند و بليسن كه والله بخدا همين يه كار رو هم بلد نيستند. تو كه غريبه نيستی و خودت خوب ميدونی، همه‌ آدمها دوست دارند دروغ بشنوند هر چند دروغی به بزرگی اينكه طرفی كه فقط شب جمعه و اونهم فقط حاضره بخاطره پنج دقيقه، بالشتش رو باهاش تقسيم كنه، بهش بگه دوست داره و نيم ساعت بعد، يكی‌شون حاضر نيست تا دَم يخچال بره و از سايدبای‌سايد دور در و آب سر خودشون، يه ليوان آب خُنك بياره و بذاره كف دست اون يكی. حاضرند تا صبح مثل سگ تشنگی بكشند و لَه‌لَه بزنند ‌ولی يكی‌شون بلند نشه بره تا آشپزخونه.
تو كه غريبه نيستی و خودت خوب ميدونی، اونجايی كه هنوز خرشون اونور پل بود و از چشم‌هاشون آتيش شـ.ـهـ.ـو.ت زبونه ميزد و هنوز اين پل چوبی اينقدر لَق و پُر سر و صدا نشده بود، دو تايی داشتند ايران و توران و نصف برج‌العرب و دو تا هتل توی آنتاليا و يه كشتی توی نيس فرانسه و سه تا از ايالت‌های كانادا و چهار تا مزرعه با تموم گاو و گوسفندهاش توی استراليا رو بهم می‌بخشيدند و بخاطر نشون دادن حسن نيت‌شون هم حتی حاضر شده بودند دو تايی روی يه بالشت بخوابند و اين خيلی حرف‌ـه تو كه غريبه نيستی و خودت خوب ميدونی، خيلی از آدمها نمی‌خوان حقيقتِ زندگی رو بدونند و ببينند. كدوم يكی از اين آدمها رفت تا تَه و توی اين حقيقت رو كشف كنه كه چرا بعد از سه، چهار ماه ديگه با عشق ابدی و ازلی‌شون توی يه بشقاب كه غذا نخوردند هيچ، بعدِ شيش ماه يكی‌شون روی كانتـر آشپزخونه و سر پا شامش رو خورد و اون يكی وسط پيچ و مهره‌های راديوی قديمی ترانزيستوری بابابزرگش كه توی اطاق خواب دل و روده‌اش رو ريخته بود بيرون تا ببينه چرا ديگه صداش درنمياد، غذاش رو كوفت كرد. كجا رفت اون عشق‌های قـُلمبه شده‌ی كنار كوفته‌های تبريزی كه توی يه بشقاب با هم لب ميزدند؟! تو كه غريبه نيستی و خودت خوب ميدونی اين آدمها دوست دارند هر روز و هر شب و بخصوص شب‌های جمعه دروغ بشنوند. دروغی به بزرگی اينكه طرف يهشون بگه دوسِت دارم. تو رو خدا می‌بينی دوره زمونه رو؟!
اونوقت توی اين شب و روزهايی كه هيچ كسی نيست، من بايد مثل همه‌ی اون شبهایی كه به تو و هيچ كسِ ديگه‌ايی دروغ نگفتم و حاضر نشدم بخاطر ماهيت شب جمعه‌ايی، بالشتم رو با كسی شِـر كنم بشينم و توی اين تاريك‍ی و نصفه شبی، بگردم تا تُـ.خـ.ـم‌های اين تختخواب رو پيدا كنم و اونها رو بمالم و دلش رو بدست بيارم تا فردا كه جمعه است اين اجازه رو بهم بده كه بيشتر از روزهای ديگه بخوابم. تو كه غريبه نيستی و خودت خوب ميدونی، من خيلی وقته كه قيد همه‌ی شب‌های جمعه‌ی قبل و بعدم رو زدم و دلم رو فقط به همين روزها و ظهرهای جمعه خوش كردم تا چند ساعتی بيشتر بخوابم و نبينم دروغ اين آدمهايی رو كه بوی گـَندشون ديگه حالم رو بهم ميزنه. بقيه مردم شبهای جمعه‌شون رو با كی می‌گذرونند و درد‌ِ دل‌هاشون رو توی گوش كی نجوا می‌كنند و اگه قرار بمالند مال كی رو ميمالند و اگه شب جمعه‌ايی، خواسته‌ايی داشتند از طرف‌شون چی ميخوان و اونوقت منِ بايد مال كی رو بمالم و توی گوشهای آهنين كدوم نعره‌خر بلند بالايی كه از خودِ دراز من 20 سانتی‌متر هم بلندتره و فروشنده به شرط و تضمين پنج ساله و اگه ميله‌هاش تاب برداشت برامون بدون هزينه تعويض كنه، نجوای عاشقونه سر بدم. تو كه غريبه نيستی و خودت خوب ميدونی، نه بخاطر همون خر وامونده‌ی حَـ.شـ.ر.ی اونور پل، مثل اين آدمهای پَست، دروغ ميگم و نه شب جمعه‌ايی و بخاطر پنج دقيقه تلاطم و بالا پايين كردن تن و بدن، بدون وسط گذاشتن و دخيل كردن احساساتم حتی بالشتم رو با كسی تقسيم می‌كنم. اگه قراره بمالم مال همين تختخواب فلزی رو ميمالم و در گوش همين درازپای آهنين زمزمه می‌كنم كه بدون اينكه دروغی بهش بگم و اونهم خواسته‌ايی ازم داشته باشه اين اجازه رو بهم ميده كه بدون اينكه ازم خسته بشه حتی تا بعد از صلاة ظهر هم توی آغوشش بخوابم. تو رو خدا می‌بينی دوره زمونه رو؟!

-----------------------------------------------------------------------

پ.ن 1 : این نوشته هایی که خوندی یکی از پست های وبلاگ "از پشت یک سوم" بود. کیوان یه دوست وبلاگی قدیمیه... همیشه قلمش یه جوریه... قوی و طنز آلود...طنز تلخ و گزنده... خوشم میاد از طرز نوشتنش... اما گاهی یه پست میذاره که انگار همین الان من میخواستم بگم ... همین الان تو دل من میگذره ... فقط اگه من بگم با بغض همراهه و وقتی اون میگه با غیض ...

پ.ن 2 : اینکه الان این پست رو گذاشتم اینجا فقط و فقط به خاطر دل خودمه ... و حس و حال این روزهام ...

پ.ن 3 : فکر کنم پاور سیستمم سوخته... انگار دیگه روشن نمیشه...

پدران و پسران سرزمین من

2008-09-10T22:56:00.000+04:30

پدران ما
سالهاست که پدران ما هستند
لااقل برای من که بیش از بیست و شش سال است
از آن اولها که چیزی نفهمیدیم
همه اش جنگ بود
و ترس
و شاید مثل پدر من
و علی کوچولو
پدران شما هم رفتند جبهه
به جنگ همانهایی
که حالا شده اند کشور دوست و همسایه
پشت همان سیمهای خاردار زنگ زده
پشت همان خاکریزها
و بعد
کار کردند
صبح تا شب
کارشان مهم شد
گاهی مهمتر از ما
درآمد و اعتبار کسب کردند
هویت به دست آوردند
کارشان شد هویتشان
و حالا
ناگهان
بعد از سی و چند سال
یک روز صبح چشم باز میکنند
و دیگر
کاری در کار نیست
...
از دست دادن هویت کاری
برای مردان سرزمین من
درد بزرگیست
تلخ کامی به همراه دارد
آزرده خاطر می شوند
مویشان سپید میشود
خوش شانس هایشان با نوه هایشان بازی میکنند
و بد شانسها سر از خانه سالمندان در میاورند
اما در نهایت همه شان
پیر میشوند
تلخ می شوند
...
پدران سرزمین من
برای ما
اسطوره سخت کوشی اند
چون سالها کار کرده اند
در سخت ترین شرایط
برای آرامش ما
و حالا
یک روز صبح
...
پ.ن. امروز روز تودیع پدرم بود ... خستگی رو توی چشماش میبینم ... بعد از سی و یک سال خدمت ... یه خداحافظ و ... دیگه هیچی

محبوبه ی من

2008-09-02T23:09:00.000+04:30

شب ها
منم و محبوبه ام
مینشینم کنارش
در سکوت
و او به حرفهایم گوش میسپارد
بی هیچ توقعی
و من بی هیچ ترسی از قضاوت شدن
برایش از سفرهء دلم میگویم
که این روزها دیگر نان ندارد
...
محبوبه همیشه آرام است
همیشه
خوب گوش می دهد
و من آرامم
در کنارش
نمیدانم چرا
شاید عطرش
که مستم میکند
و یا صبرش
که خجالت زده ام میکند
یا شاید چون وقتی برگهای تازه میدهد
نوازشش میکنم
و او آرام
تن میسپارد به نوازش
...
آنگاه که گلهای ظریفش را باز میکند
و مشامم را پر میکند
از عطر سرشار از عشقش
حس میکنم
خدایی هم هست
در همین نزدیکی ها
شاید
فقط کافیست سرم را کمی بالا بگیرم
عجیب نیست؟
خدای من جایی پشت غنچه های محبوبه ای پنهان است
...
گوش می دهی محبوبه؟
برایت از سختی ها میگویم
از سردی
از همین سکوت شب
و تو آرام
و صبور
گوش میدهی
و عطرت را پراکنده میکنی
پاسخی از این زیباتر نیست
بهترین پاسخ
همین عطر توست
...
خوب میدانی
که دوستت دارم
بی دلیل
که دوست داشتنت
دلیل و برهان نمیخواهد
فقط کافیست شب باشد
و تو آرام
در کنار من
گوش بدهی
و آهسته شاخه هایت را تکان بدهی
در نسیم
و من نگاهت کنم و
وضوی عاشقی ام را تجدید کنم
...
محبوبه
محبوبه ی من
محبوبه ی خوب من

ظلمت گیسوی تو

2008-07-18T22:01:00.000+04:30

در شبان ِ غم ِ تنهایی خویش
عابد ِ چشم ِ سخن گوی تو ام
من در این تاریکی
من در این تیره شب ِ جان فرسا
زائر ِ ظلمت ِ گیسوی تو ام
گیسوان تو
پریشان تر از اندیشه ی من
گیسوان تو شب بی پایان
جنگل عطر آلود
شکن ِ گیسوی تو
موج دریای خیال
کاش با زورق اندیشه شبی
در شط گیسوی موّاج تو من
بوسه زن بر سر هر موج گذر میکردم
کاش بر این شط موّاج سیاه
همه ی عمر سفر میکردم
"حمید مصدق"
...
کاش
...
اما افسوس
که این روزها
نه کاش فایده میکند
و نه حسرت دواست
که این روزها
این روزهای بی معرفت
کاشکی ها خریدار ندارد
میدانی؟
این روزها هیچ چیز خریدار ندارد
من هر چه داشتم حراج کردم
به امید نگاهی
و دریغ از نیم نگاهی
این روزها
از همان روزهاست
که بهش مبادا میگویند
...
من هر چه داشتم خرج کردم
چیزی برایم نمانده
دیگر نه زورقی دارم
نه پایی
نه سقفی
و نه حتی گرمایی
همه را خرج کرده ام
حتی آنهایی را که نگه داشته بودم
برای روزی که
روز مبادا می نامند
که همین روزهاست
...
این روزها سخت شده اند
سخت و سنگین
درشت شده اند
از الک ِ ریز دانه ی من رد نمی شوند
آخر میدانی
من از دانه درشت ها نیستم
کاش میدانستی
...
خیلی چیزها هست که نمیدانی
آخر تو که خدا نیستی
که اگر روزی بودی
حالا نیستی
چون خدا کسی را که دوست بدارد
تنها نمی گذارد
کاری که دارد رسم میشود این روزها
برای همین این روزها
روز مباداست
...
این روزها
با آن روزها توفیر می کند
زمین تا آسمان
آن روزها کمی بهتر بود
سخت بود
کم بود
اما بهتر بود
از این جمعه غروب های لعنتی
که بایست منتظر ماند
تا کسی بیاید
آنهم شاید
!
...
میدانی؟
آها یادم رفته بود
نه
نمیدانی
چه حیف
اما نه
چه خوب
برای تو خوب است که نمیدانی
چرا باید بدانی؟
چه اهمیتی دارد؟
این روزها
دیگر هیچ چیز اهمیت ندارد
نه من
نه خاطراتم
نه پایی که دیگر ندارم
این روزها
از همان روزهاست
که مباداست
از همان روزهایی که من
مهم نیستم
...
آنقدر خوب است
که آنجا بنشینی
و به این فکر کنی
که چقدر فاصله هست
و چقدر وقت کم است
و دویدن بی پا نمی شود
و دریا بی زورق نمیشود رفت
و خانه بی سقف نمی توان ساخت
و با دل ِ سرد زندگی نمیشود
و هر چه داری خرج کرده ای
وباخته ای
همه را باخته ای
در قماری سخت
و هوس قمار ِ دیگر هم به سرت نمانده
چون دیگر فرصتی نمانده
این روزها
زمان زود میگذرد
در روزهای مبادا همه چیز زود میگذرد
...
این روزها
دلم برای خیلی ها تنگ میشود
یکیش همین خسروست که مرد
شکیبایی را میگویم
همان رضا صباحی و مراد بیگ و
همان که صدایش گرم بود
خوب بود
حیف شد که رفت
این روزها
هر که میرود
از مباداهاست
...
میدانی؟
آه
همه اش یادم میرود که نمیدانی
نمیدانی که این روزها
شاید روزی تمام شوند
و صبحی
مثل همیشه
پرتو خورشید بیدارت کند
و وقتی به بیرون مینگری
به اینجا نگاه کنی
نه از سر عادت
که از کنجکاوی
انگار چیزی فرق کرده
و ببینی من دیگر اینجا نیستم
و شاید خیلی هم فرقی نکرده
شاید
فقط باید خسرو بود
که فرق کند
بودن و نبودنش
...
آن روز دیگر برای من مبادا نیست
که کاش برای تو هم نباشد
میبینی؟
فراموشکار شده ام
یادم رفته بود
کاش
این روزها خریدار ندارد
...
خوش به حال تاس ها
هرگز سخت نمیگیرند
و بر نمی آشوبند
به هر سو که فرود آیند
آسوده آرام میگیرند
...
این روزها
روز مباداست
چون تو
شاید
حتی این نوشته ها را نخوانی
چه فرقی میکند؟
...

وقتی من شاکی باشم

2008-07-15T00:05:00.000+04:30

روز شنبه روز خوبی نبود
برای ارائه سمینار یک درس مجبور بودیم بریم سمنان
و البته این بار با این تفاوت که برای این سمینار حدود ده روز وقت گذاشتم
شب قبل ساعت حدود یک خوابم برد
و صبح ساعت پنج بیدار شدم
به قطار ساعت هفت و سی رسیدم
و قطار حرکت کرد
در راه با تاخیر یک ساعته قطار همراه شدیم
و توی قطار هم که نه میشه خوابید
و نه میشه بیدار موند
جامون هم که منتهی الیه واگن بود
یعنی دم دستشویی ها
وقتی میرسیم
و باز گرمای سوزان سمنان
و اینکه یادم رفته بود عینک آفتابیمو همراهم ببرم
و به کوری نزدیک شده بودم
و بعد که رسیدیم رفتیم سایت
و پرینت پروژه رو که گرفتم
دیدم پرینتر احمق گوشه همه برگه ها رو تا کرده
و وقت هم نبود که برم و دوباره برگه سفید بگیرم
و با طلق و شیرازه پروژه رو سر هم کردم
و به سمت دفتر گروه حرکت کردم
توی این هیر و ویر هم یکی از نمره هامو از بچه ها شنیدم
و اوضاع روحیم جالب تر شد
وقتی در حد هفده هجده انتظار داری و میشی چهارده و نیم
خیلی جالب نیست
و بعد که میری برای هماهنگی اتاق ارائه سمینار
میبینی مسئول گروه توی دفترش نیست
و یه برگه زده پشت در اتاقش
به این مضمون:
"در کلاس آیین نگارش در دانشکده انسانی هستم"
خیلی جالبه که حدود ده دوازده نفر
از ساعت یازده و نیم
تا ساعت یک و نیم
معطل اومدن این آقا بودن
که خدا رو شکر موبایلش رو هم خاموش کرده بود
در این مدت به دفتر تحصیلات تکمیلی مراجعه کردیم
تا یه اتاق ویدئو پروژکتور دار بهمون بده
که ایشون هم نبودن
و بنا بر برگه ای که پشت در اتاقشون چسبیده بود
به این مضمون:
"برای گرفتن کلید اتاق سمعی و بصری به حوزه ریاست مراجعه کنید"
به دفتر ریاست دانشکده رفتیم
تا یه کلید ناقابل بگیریم
که ایشون با تمسخر جیبهاشو گشت و گفت که کلیدها پیشش نیست
و ما باید به دفتر تحصیلات تکمیلی مراجعه کنیم
و وقتی گفتم که اونجا هم کسی نیست
گفتن که از دستشون کاری بر نمیاد
و به ایشون هیچ ربطی نداره
که هیچ کس سر جایی که باید باشه نیست
و اینجا بود که داد من به هوا رفت
و گفتم اینکه ساعت کاری تا ساعت یک هست
یعنی از ساعت یازده هیچ کس جوابگو نباشه؟
و اومدم بیرون
تعداد فحش هایی که توی دلم دادم رو یادم نیست
اما حدود سی چهل تا فحش آبدار خوار مادر دار
حواله مسئولین بی مبالاتی کردم
که اینجوری ملت رو سر کار میذارن
و وقت این همه آدمو تلف میکنن
خلاصه ساعت یک و نیم بود
که ما ناامید از بازگشت مسئول دفتر گروه
در اتاق اساتید و با یه مانیتور هفده اینچ
به جای ویدئو پروژکتور
مشغول ارائه دادن سمینارها شدیم
که بعد از چند دقیقه سر و کله آقای مسئول گروه پیدا شد
و کلید رو با ناز و ادای بسیار
و اینکه حواستون باشه و برقا رو روشن نذارین و سیستم رو خراب نکنید
به ما مرحمت فرمودن
و ما پس از ور رفتن بسیار با پردهء خراب اتاق سمینار
و اطمینان از اینکه اتاق تاریک نخواهد شد
به دادن فایل ها به استاد قناعت کردیم
و ارائه پروژه به همینجا ختم شد
و البته تخریب اعصاب به همینجا ختم نشد
ساعت دو و نیم ظهر
با شکم گرسنه به سمت ترمینال رفتیم
و از اغذیه سالم استفاده کردیم
...
تا اینجا رو دارید؟
...
خسته و کوفته از تقلای بیهوده
و یک رفت و آمد بیهوده تر
یه سواری که به مقصد تهران مسافر میزد
ما رو سوار کرد
و نیم ساعتی دنبال مسافر گشت
و هی مسافر سوار و پیاده کرد
و سر اینکه کرایه جلو هزار تومن گرون تره چونه زد
و وقتی راه افتاد کولر نصفه نیمه شو رو به خودش روشن کرد
و دو ساعت و نیم تا تهران باد خنک خورد
و ما رو در گرمای عقب
با صدای گوشخراش باندهای خربزه ای و خرابش تنها گذاشت
...
اینها همه باعث شد تا من لعنت بفرستم
به زمین و زمان و عالم و آدم و همه و همه و همه
از این سیستم احمقانه تحصیل گرفته
تا اون سیستم های کاری مزخرف
که هیچ وقت هیچ کس کارشو درست انجام نمیده
و یه سری مسائلی که اینجا نمیشه گفت
چون خانواده رفت و آمد میکنه
...
خلاصه که من
شنبه بعد از ظهر
اونقدر شاکی شده بودم
که اگه کسی دم پرم یه نمه شلوغ میکرد
میزدم ناقصش میکردم و میرفتم حبس
...
الان یه کم بهترم
اما امیدوارم هیچ کدمتون
سر و کارتون با اعصاب خراب من نیافته
چون من روز شنبه
به قابلیت بسیار عظیمی در درونم پی بردم
به بشکهء باروتی که تا حالا فکر میکردم ندارم
اما الان میبینم که فتیله ش همچین دم دسته
که با هر جرقه ای ممکنه دودمان امتی رو به باد بده
...
خلاصه حواستونو جمع کنید
این که اینجا آروم نشسته و سرش به کار خودش گرمه
و بچه خوب و رمانتیکی به نظر میاد
میتونه در یک آن بزنه
و همه چی رو داغون کنه
بعدا نگید نگفتیا
...

نفس آخر

2008-07-03T20:16:00.000+04:30

نیمه های شب
با تکانی از خواب پرید
نگاهی به اطراف کرد
کورمال موبایلش را جست
طبق معمول زیر بالشش بود
ساعت سه و نیم بود
چیزی را نزدیک حس میکرد
نزدیک
کمی ترس دلش را میجوید
همه جا تاریک بود
نیم خیز شد تا از جا برخیزد
اما نشد
نتوانست بلند شود
خیلی خسته بود
صدای یکنواخت چرخش پره های کولر میامد
و عقربه های ساعت
دست چپ را که خواب رفته بود با دست راست گرفت
تکانش داد
بیحس بود
انگار از کتف به پایین چیزی نیست
به یاد حاج سید جلال افتاد
پدربزرگ خدابیامرزش
دست فلجش را با دست دیگر میگرفت و تاب میداد
ورزش میکرد
حتی در روزهایی که نیمی از بدنش فلج بود
سعی کرد بخوابد
نشد
چیزی آنجا بود
اضافی
یا شاید چیزی کم بود
دهانش تلخ شد
بیخواب بود
موبایلش را برداشت تا ساعت را دوباره ببیند
صفحه خاموش بود
هر چه دکمه ها را فشار داد روشن نمیشد
عجیب بود
هوشیار تر شد
خواست پاهایش را روی زمین بگذارد تا برخیزد
نشد
نیم تنه پایینی اش فرمان نمیبرد
کم کم ترسید
خواست با دستش پاهایش را لمس کند
اما دست راستش خسته بود
خیلی خسته
احساس کرد به تخت چسبیده
کمرش نمیچرخید
گردنش را تکان داد
به چپ
چشمانش کم سو شده بود
حتی کتابخانه اش را نمیدید
وحشت کرد
دهانش را باز کرد
هیچ صدایی نتوانست از گلویش خارج کند
گنگ شده بود
زبانش نمیچرخید
نفسش بالا نمیامد
تاریکی اطاق غیر معمول بود
یک لحظه گذشت
و در آن یک لحظه میلیونها فکر از سرش گذشت
همه با هم
دوستانش , پدر و مادرش
تمام کسانی که میشناخت
یا دیده بود
تمام جاهایی که رفته بود
تمام کسانی که دوستشان داشته بود
همه و همه
در همین یک لحظه
آمدند و رفتند
رفتند
انگار هیچ وقت نبوده اند
حس تنهایی دهشتناکی کرد
هیچ چیز و هیچ کس نبود
خودش بود و تاریکی مطلق
خودش و خودش
و لحظه ای بعد
دیگر خودی هم در کار نبود
...
راه گلویش بسته بود
اما این با بقیه فرق داشت
اینبار بغض بود
بغضی عظیم
سخت تر و بزرگتر از هر چه تابحال تجربه کرده بود
مثل سد مجرای نفسش را گرفته بود
چشمانش تار میدید
اشک در چشمش جمع شده بود
سر خورد و از کنار شقیقه اش پایین رفت
به زحمت نفسی فرو داد
و همراه با بیرون آمدن این نفسش
صدایی مثل آه از گلویش خارج شد
بغضش ترکید
اما هق هقی در کار نبود
فقط اشک بود که از چشمانش میامد
و لبهایش که لرزان روی هم فشرده میشد
...
صبحدم
بالشش خیس بود
و زمین خیس تر
...

مادر...زن...زنانگی

2008-06-24T10:42:00.000+04:30

یک زن زنانگی دارد
و مادر هم زنانگی دارد
اما لزوما مادر ؛ یک زن نیست
مردان هم میتوانند مادر خوبی باشند
هر چند مردان ِ زیادی نیستند که مادری کردن بلدند
(البته به جز وضع حمل)
حتی مردانی هستند که دوران بارداری دارند
(همان سندروم کرچ نشستن در دوران بارداری همسرانشان)
اما یادمان نرود
که ما مردان را هم شما زنان میپرورید
با هزاران سختی و مشقت
...
شما ما را حمل میکنید
می زایید
تغذیه مان میکنید
به پایمان مینشینید
بزرگمان می کنید
و همه چیزتان میشود فرزندتان
و این فرزند اگر پسری باشد قرار است فردایی با زنی باشد
به عنوان همسر
پس این را فراموش نکنید
که او فقط فرزند شما نیست
قرار است برای خودش مردی بشود
...
اما شما چیزهای دیگری را هم فراموش میکنید
چیزهای مهم
به پسران خود گریه کردن یاد نمیدهید
و هیچ پدری هم این کار را نخواهد کرد
به پسران خود یاد نمیدهید که عشقش را ابراز کند
و او پیشقدم شدن را سخت درک خواهد کرد
به پسرانتان یاد نمیدهید که مرد شدن سخت است
و خودش در این سختی جانش در خواهد آمد
به پسرانتان هزاران هزار چیز یاد نمیدهید
که خودش باید بیاموزد
و هزینه خواهد داد در پی تجربه هایش
اما مادر خوبم
همان یک شب بیدار ماندنت بر بالینم
مرا بنده محبت تو میکند
تا هستی مادرم
و هستم فرزندت
هر چند ناسپاس و عاصی
...
به یادم میاید
بیسکوئیت مادر
یک استکان شیر سرد
و رویایی آرام
در روزهایی که دغدغه هایمان
باریدن برف زمستانی بود
یادش بخیر
...

سکوت...

2008-06-17T16:25:00.000+04:30

سکوت مرا فرا گرفته ست

سکوتی تلخ

من اسير گهواره ام

2008-05-27T18:33:00.001+04:30

نميدانم
ريشه ام در زمين بود
يا در آسمان
شايد ريشه ام در رويا بود
رويايي كه اسيرش بودم
اما
در روياي ساختگيم
اثري از گرمي و عشق نبود
در خود بودم
فروخورده و غمگين
تا شبي
از دوردستهاي دور
آنجا كه فقط تلخي و سياهي بود
ستاره اي نقره فام در شب هستي ام طلوع كرد
و من اسير گهوارهء رقصان چشمانش شدم
گهواره نور
گهواره اميد
گهواره عشق
و من آرميدم
رها
سرخوش
عاشق
آرام
...
"كريستين بوبن-اسير گهواره-نشر آشيان"
...
در تمامي اين روزهاي تلخ
كه با بيم و اميد
از فردايي نامعلوم ميگذرند
در همه اين لحظات
ميدانم كسي هست
آن دورها
كه هر چند آرام بخوانمش
ميشنود
...
هست كسي
كه ميدانم
هست
و ميداند كه من هستم
و همين بس كه ميداند
ميداند كه اسيرم
اسير گهواره اي
...
آن دورها كه نيست
همين نزديكي هاست
و شايد دارد ميخواند
همين نوشته هايم را
...
سلام

...

من اشتباهي نيستم

2008-05-14T11:29:00.002+04:30

هيچ دفاعي ندارم از خودم بكنم
چه دفاعي بكنم؟!
...
اما ميخواهم بداني
كه من مقصر نيستم
من همه اينهايي كه تا به حال ديده ايد هستم
هماني كه نشان داده ام هستم
همانقدر كه ميتوانستم باشم هستم
من نه كارمند ساده اداره ثبتم
نه دكترم
و نه مافيايي ام
من فقط دانشجوي فوق ليسانس مهندسي متالورژي ام
كه...
...
و من اشتباهي نيستم
كار اشتباهي انجام نداده ام
راهي را آمده ام كه فكر ميكردم درست است
و حالا كمي گم شده ام
...

من مهندسم

2008-05-12T14:20:00.000+04:30

معنی این جمله
که
"همیشه راهی هست"
برای من کمی متفاوت است
چون
من مهندسم
و مهندس
یا راهی خواهد یافت
یا راهی خواهد ساخت

اینجا انتهای قطار است

2008-05-08T13:19:00.000+04:30

خدای خوبم
خیلی خوب میشه
اگه بدونم
وقتی ته قطارو بهم نشون میدی
ازم چی میخوای
...

I`m 26.01 NOW

2008-05-03T11:23:00.000+04:30

میدونی
واسه بعضی آدما عدد سیزده نحسه
واسه بعضی ها هم عدد شانسه
مثل منی که متولد سیزده اردیبهشت هستم
و جمع حروف اسم و فامیلم سیزده تاست
و در خونه ای به دنیا اومدم که پلاکش سیزده بود
و هزاران سیزده دیگه که تو زندگیم وول میخورن
و به بعضیا ثابت میکنن که سیزده نحس نیست
راستی
دیروز تولدم بود
اصلا یادت بود؟
نه ... بذار اینجوری بگم
اصلا برات مهم بود؟
آره عزیزم
دیروز 26 سالم تموم شد
و امروز یه کم فرق دارم با دیروزم
بزرگتر شدم
یه ذره
...
اونی که باید یادش می بود
بود
و حالا دیگه فقط همون برام مهمه
...
آره عزیزم
دیروز تولدم بود
و حالا اصلا مهم نیست که تو یادت بود یا نه

گهگاه هاي ناتمام

2008-04-23T11:45:00.002+04:30

آدمی پرنده نيست

‌تا به هر كران كه پركشد، برای او وطن شود

سرنوشتِ برگ دارد آدمی

‌برگ‌، وقتی از بلندِ شاخه‌اش جدا شود،

پايمال عابران كوچه‌ها شود...
(از وبلاگ كيوان)
...
اين روزها
حرف زدن سختم شده
روحم
كمي سنگين شده
برخلاف ِ وزنم
كه هر روز رو به سبكي ست
...

اين روزها
خوب خوابيدن را بوسيده ام
و گذاشته ام روي طاقچه
شبها
دوستاني دارم در تاريكي
كه به ديدارم ميايند
تنهايم نميگذارند
دوستم دارند
هر ساعت بيدارم ميكنند
اسمشان كابوس است
و گاهگاهي نيم نگاهي به ساعت
زود ها و دير هايي كه ميشوند
نشاني از گذر عمر ندارند
...

اين روزها
برخلاف آسمان
نمورم و ابري
نه بهار برايم آشناست
نه ارديبهشت
...

اين روزها
پيچ راديوي ذهنم
انگار هرز شده
هرچه ميچرخانم
هيچ موجي را نميگيرد
...

اين روزها
همه چيز خوب است
همه خوبند
انگار نه انگار
هيچ خبري نيست
هيچ اتفاقي نميافتد
مثل خشك شدن تدريجي يك گل
كه انگار هيچ اتفاقي نيافتاده
...

اين روزها
محبوبه اي دارم
كوچك است هنوز
با گلهاي ريز
دوستش ميدارم
و انگار او هم دوستم ميدارد
...
اين روزها
همه مثل هم اند
همه خوبند
همه خوشحالند
زير اقاقيا مينشينند
با آن گلهاي سفيد و بنفشش
و با هم
مور مور ميشوند
در آغوش هم
و ميخندند
شايد به من
...
اين روزهاي خوب و دوست داشتني
براي من
از همان گهگاه هاي ناتماميست
كه هستند
هميشه هستند
اما بايد نگاهشان نكني
تا يادت برود
كه هستند
و هميشه هستند
...
قفس پرنده كنار تنگ ماهي بود
پرنده نزديك آمد
و به ماهي گفت
سقف قفست خراب شده
چرا پرواز نميكني؟

در جعبهء جادوگران

2008-04-15T16:46:00.000+04:30

در جعبهء جادوگران
همه چیز هست و
هیچ چیز نیست
بستگی به این دارد
که دست شما
از توی آن چه در بیاورد
اقلیمی رویایی از روزگاری سپری شده
یا کویری سوخته که به لعنت ابلیس هم نمیارزد
عشق در دو فقره موجود
فوری ، ترتیب اثر داده نشده
یا مرگ
در انواع و اقسام جورواجور
و مرگ
مخصوص صفحات ترحیم روزنامه هاست
مرگ سینمایی ، تصادفی ، یک بار مصرف
اما
تکلیف آن کس که به قاعدهء بازی آشنا نیست چیست؟
من این روزها
به شخصه
سرگرم مطالعه روی دو چشم سیاهم
و نگران مغبچه ای هستم
که از دیوان حافظ متواری شده
البته گاهی هم به این فکر میکنم
که در جعبهء جادوگران
همه چیز هست و
هیچ چیز نیست
...

و اینک ... آپولو

2008-04-03T11:56:00.000+04:30

و امسال
سال ِ برانگیختن آپولو
پسر زئوس
برادر هرمس
دوقلوی آرتمیس
خدای خورشید

لحظه

2008-03-13T16:03:00.000+03:30

لحظه
لحظهء زودگذر
لحظهء زودگذر ِ بی معرفت
لحظهء زودگذر ِ بی معرفت ِ بی رنگ
...
لحظه
پیر شده
رنگ و رویش رفته
انگار میخواهد چیزی بگوید
اما خسته تر از آنست که لب بگشاید
...
لحظه
محبوب و محجوب است
روز را پشت سر میگذارد
در انتظار آرامش ِ شب
و شب را صبح میکند
به امید شبنم ِ صبح
و اکنون
لحظه
آرمیده ست
بی هلهله و شلوغی دم ِ عید
بی همهمه و نا آرامی شب ِ جمعه
لحظه
غنوده ست
بی دغدغه
در انتظار
...
و این انتظار دیری نمی پاید
شاید سحری باشد
با سقوطی
شاید همین جمعه باشد
با زلزله ای
یا دوشنبه ای
با پروازی
یا چهار شنبه ای
با سال تحویلی
و یا شاید همین حالا
...
لحظه همیشه خودش میماند
بدون نیاز به حضور ساعت
و ساعت
تنها نمایش دهندهء حضور ِ لحظه است
و چه بی ارزش میشود
آنگاه که از کار باز ایستد
مثل قلبی که از کار باز ایستد
مثل آغوشی که از گرما تهی شود
اما لحظه
همیشه خودش میماند
...
***لحظه٬ لحظه ی تلخیست
آخرین دو راهی را به امید روشنایی گذر کردی
با گامهایی رها در افکارت
نمی دانستی که خاموشی
تنها میزبان توست
در انتهای این مسیر
می دانم
لحظه٬ لحظه ی تلخیست***
...
اینجا همه لحظه ها هم رنگند
بی رنگ
همه هماغوشند
جدا جدا
و همه در انتظار
چه زود , چه دیر
...
لحظه
تنهاست
خودش می آید
خودش می رود
تنهاست
مثل ما آدمها
-----------------------------
*** شعر از رسول احدی

خیز و با من ... در افق ها سفر کن

2008-03-09T23:48:00.001+03:30

پشت پرچين هراس

2008-03-05T12:00:00.000+03:30

پشت پرچين ِ هراس
چشمه ساريست زلال
كه ز بُن چشمهء ايمان جاريست
در كنار چشمه
باغ زيتون
در آستانهء صبح
عطر مريم ها را
در مسيحايي ِ انفاس ِ سپيد مي ريزد
تا تن ِ مرده ز نو برخيزد
...

نخل ها سبز و بلند
خوشه هاشان پر بار
حاجتي نيست به سنگ
سر به تعظيم ِ تو دارند انگار
...
پشت پرچين ِ هراس
چشمه ساريست زلال
...

این منم ... ابراهیم ِ تو...أولَم تؤمن؟

2008-03-01T13:13:00.000+03:30

اون موقع که ابراهیم گفت
میخواهم زنده شدن مردگان رو با چشمام ببینم
خدا پرسید
مگر ایمان نداری؟
"اولم تؤمن؟"
و ابراهیم پاسخ داد
چرا
میخواهم قلبم آرام شود
"لیطمئن قلبی"
و حالا
وقتی این جمله ها را مینویسی
و آتش میزنی به جان ِ من
به بود و نبود ِ من
و آنگاه که از تو میشنوم
که دوستم داری
نه اینکه ایمان نداشته باشم
دارم
اما
قلبم آرام می شود
و میخواهم
ابراهیم وار
برایت کعبه ای بسازم
و دورش طواف کنم
میخواهم اسماعیلم را قربانی کنم
تا ایمان بیاوری
به خلوص عشق من
هر چند
ایمان داری
اما میخواهم قلبت آرام شود
...
میدانی من کیستم؟
من ابراهیم ِ توام

گام اول

2008-02-24T09:23:00.000+03:30

گام اول اینگونه بود
خوشایند
و آرام
...
چیزی در قفسه سینه ام جان می گیرد
زنده می شود
راه می افتد
می دود
پرواز میکند
و در نهایت
در آغوشی فرود میاید
و طعم ِ آرامش را می چشد
...
اینجا
تازه اول راه است همسفر
انتهای جاده را میبینی؟؟؟

زیاد نیست...هست؟

2008-02-15T13:16:00.000+03:30

امشب میخواهم با یادت باشم
و با خود ِ خودت
نامت را در گوگل سرچ میکنم
به فارسی 63800 بار تکرار شده
و به انگلیسی 40200 بار
زیاد نیست
هست؟
شاید نمیتوانم به همان تعداد صدایت کنم
برای صدا کردنت حنجره ام کوچک است
اما امشب
میخواهم فقط یک بار نامت را صدا بزنم
اما این یک بار را که صدا میزنم
از ته دل است
و این بار
میخواهم بدانی که
من کیستم
من
نه مرد تنهای شبم
نه همونم که همیشه غم و غصه ش بیشماره
نه جزیره ای ساکت و صمیمی و گرم
نه مرد آرزوها
نه سوار بر اسب سپید
به جذابیت برد پیت نیستم
به خوش تیپی مک کوئین هم نیستم
و نه با ثروت بیل گیتس
...
من مردی هستم
با قد 178 سانتیمتر
و وزن 83 کیلو
ساده میپوشم
ساده میخورم و مینوشم
ابروهایم پهن است
و شانه هایم هم
هر چه هستم
از دار دنیا آنیمایی دارم در روحم
عشقی در دل و
شوری در سر
همینم که هستم
همینم که میبینی
و همین مرد است که تو را تا پای جان دوست میدارد
همین مرد میخواهد همه چیزش را به پای تو بریزد
و میخواهد همه کسش تو باشی
و همه چیزش
...
نه عزیزم
برای من ولنتاین روز عشاق نیست
برای من هر صبح روز عشق است
هر روز
راس ساعت 9:30 صبح
...
اما این هم بهانه ایست
برای دوباره صدا زدنت
برای دوباره بر لب آوردن نامت
و به یاد آوردن یادت
که زنده ام به یاد تو
...
امضا : مردی که ولنتاینش تویی

چشمهایم چه شد؟

2008-02-01T18:05:00.000+03:30

نورها کجا رفتند؟
دست میکشم به صورتم
دستهایم را میبینم که بر دو حفرهء خالی می نشینند
دستهایم را میبینم
خودم را میبینم
اما
تو را نمیبینم
چشمهایم را نمیبینم
چشمهایم کو؟
...
تنها در جاده ام
جاده ای که هیچ کس در آن نیست
همراه با هزاران سایه
سایه های شومی که در پشت درختان پنهانند
و مرا از خود می رانند
نمیدانند که من خود جزئی از آنانم
نمیبینند
کوله پشتی ای که بر دوش من است
و دو حفره خالی در صورتم را
نمیبینند
کاش چشمی داشتند
کاش
...
نشسته در وسط میدانی
کنار چند گودال
گودال هایی پر از لخته های خون
به اطراف می نگرم
چشمانم بر کف دستانم
با دست اطراف را می نگرم
و حس آشنایی دارم
شاید زادگاهم اینجاست
...
چشمانم را مینگرم
با چشمان دیگری که نمیدانم کجایند
خواب مرا میرباید
و با خود می برد
به همان میدان
که پر است از گودال های کوچک
گودال هایی پر از لخته های خون
به همانجا که دیگر جنازه ای نیست
اما میدانم که تیغی در اینجا رگی را گشوده است
...
خوش به حالت پرنده
پاهایت را دور شاخه قفل میکنی
بی هراس از افتادن از بلندی
گاهی با یک پا
و میخوابی
میخوابی
واقعا میخوابی؟
رویا هم میبینی پرنده؟؟؟
...
چشمهایم کو؟
همینجا بودند
همین اطراف
همین بغل
جیبهایم را میگردم
و اطراف را مینگرم
با همان چشمانی که نمیدانم از کجایند
در همان میدان هستم
کنار همان گودال ها
اما چشمهایم
نیستند
گمشان کردم
کاش تو پیدایشان کنی
...

4

2008-01-30T12:09:00.000+03:30

دقت کردی وبلاگم چهار ساله شده؟؟؟

"No Contact" For ALL...!!!

2008-01-24T18:09:00.000+03:30

...

بزرگراههایتان را نمیخواهم
از پاساژهای شلوغتان بدم میاید
از ویترینهای پر زرق و برقتان متنفرم
از لبخندهایتان منزجر میشوم
همه اش ارزانی خودتان
مرده شور همه روشنایی هایتان را ببرد
مرده شور همه چراغ هایتان را ببرد
مرده شور همه صداهایتان را ببرد
...
به من خلوتم را برگرانید
در انتهای همان کوچهء بن بست
دست راست
پشت آن پنجره چوبی
پشت پلکهای نیمه باز
پشت خلوت ِ ضریح ِ یک جفت چشم
به من آرامشم را برگردانید
اگر میتوانید
...

مردن من

2008-01-19T22:15:00.000+03:30

کاش مردن به همین راحتی ها بود
شب میخوابیدی و صبح که بیدار نمیشدی میفهمیدی که مردی
دنبال یه تقریب خوب میگردم برای مردنم
...
کاش میشد آدم روششو خودش انتخاب کنه
میدونی
بعضی وقتا که به بعدش فکر میکنم غصه م میگیره ها
بالاخره هر کی که یادش بره پدر و مادر آدم که یادشون نمیره
خب سخته براشون
شاید اگه اینقدر براشون مهم نبودی رفتنت راحتتر میشد
وقتی دلیلی نداری بمونی
رفتنت خیلی بهتر از موندنته
فقط کافیه از چند نفر حلالیت بگیری و بعدش
ویژژژژژژژژژژژ
ما هم اینقدر گناهکار بودیم که اولش یه حال اساسی بهمون بدن
اما خب تهش خیلی هم بد نیست
نمیدونم
شاید بد باشه
شاید از اینجا بدتر باشه
شاید از فراموش شدن بدتر باشه
شاید از تنهایی بدتر باشه
شاید مردن از مردن بدتر باشه
...
میخوام رمز اینجا رو بدم به یکی دو تا از رفیقام
که اگه یه روزی مردم اینجا بنویسن برام
باحال میشه نه؟
:)
اینجوری شاید یه چندتایی فاتحه نثارم کنن
توی این دنیا که خیری ندیدم
...
راستی
اگه مردم برای آمرزشم دعا کنین
باشه؟؟؟
(تا اطلاع ثانوی تو فکر مردنم...نپرسین چرا)

سلام بر حسین...

2008-01-17T14:15:00.000+03:30

...

السلام علیک یا ابا عبدالله

و علی الارواح التی حلت بفنائک

علیک منی سلام الله ابدا ما بقیت

و بقی الیل و النهار

و لا جعل الله آخر العهد منی لزیارتکم

...

یخ زدگان

2008-01-06T21:13:00.000+03:30

...

ما از یخ زدگانیم

زیر سی سانت برف و یخ

یه آفتاب و یه ساحل داغ و یه دریای آروم

رویاییه که میخوام توی این سرما یادم بیاد

هر چند

دریای یخ زده هم واسه خودش عالمی داره

برای پریدن حاضری؟

2007-12-31T13:07:00.000+03:30

سبکی ِ پرواز را دوست دارم

حس ِ لمس ِ آسمان است

...

سفتی زمین را دوست دارم

حس ِ لمس ِ خاک است

...

غوطه ور بودن را دوست دارم

حس ِ بی وزنیست

...

صدای کوبش برف زیر پایم را دوست دارم

حس ِ بی حسی است

...

و تو را دوست میدارم

از همه چیز و همه کس بیشتر

...

بالهایم را آماده میکنم

لحظه پرواز نزدیک است

...