پنجشنبه، تیر ۰۴، ۱۳۸۸

کاش میشد سبز بمونیم ... الان سیاهیم ... و سرخ


از لاله زار که می‌گذرم ، زخمی‌تر از ترانه‌ام
تشنه‌ی محکومیت ِ یه حکم ِ عاشقانه‌ام
از لاله زار که می‌گذرم ، حسرت ِ گوله با منه
وقتی که دست ِ تو می‌خواد تیر خلاصو بزنه
رفاقت ِ خشم ِ تو با ماشه‌‌ی منتظر می‌گه
دستای بی‌صدای ما نمی‌رسن به همدیگه
فاصله بین من و تو ، همین گلوله بود و بس
منو بزن که خسته‌ام از زنده بودن تو قفس
لاله زار ، کاش می‌تونستیم تا ابد با تو بمونیم
تو بهارستان دوباره شعر ِ بیداری بخونیم
نارفیقانه ورق خورد ، دفتر ِ گذشته ما
قد کشیدیم توی بن بست ، با هم اما تک و تنها
از لاله‌زار که می‌گذرم ، می‌رسه سال ِ ما شدن
سال نفس‌تنگی عشق ، سال زمین خوردن ِ من
از لاله زار که می‌گذرم ، زخمای کهنه وا میشن
دوباره کوچه‌ها پر از مردم ِ همصدا می‌شن
دوباره بوی نفت و خون ، دوباره تابستون داغ
میتینگای تک نفره ، دوباره سایه‌ی چماق
وقتی همه بادبادکا بنده ی حزب باد شدن
عربده‌های مرده باد یک شبه زنده باد شدن
ما توی پستوی عطش فیلم ِ رهایی می‌دیدیم
توی تئاتر زندگی گریه مونو می‌دزدیدیم
لاله زار ، کاش می‌تونستیم تا ابد با تو بمونیم
تو بهارستان دوباره شعر ِ بیداری بخونیم
نارفیقانه ورق خورد دفتر ِ گذشته ما
قد کشیدیم توی بن بست ، با هم اما تک و تنها
...
این شعر نمیدونم از کیه
اما بد جوری بغض منو با خودش برد

شنبه، خرداد ۳۰، ۱۳۸۸

ديشب



دوباره ديشب خوابت را ديدم

نميدانم چرا

اين روزها

فرصت نشده بود به تو فكر كنم

اما باز ديشب

خواب ديدم

و در خواب

تو را ديدم

مثل همان روزها بودي

با همان عطري

كه هنوز

وقتي سعي ميكنم فراموشت كنم

مشامم را پر ميكند

...

انگار هر چه بيشتر سعي ميكنم

كمتر موفق مي شود

كه يادت را پاك كنم

مثل همان ماه

كه با هيچ دستمالي از پنجره اتاقم پاك نميشود

...

مگر قرار نشد بروي دنبال سرنوشت خودت؟

مگر قرار نشد بروم دنبال سرنوشت خودم؟

پس چرا باز در خوابهاي من

به همان مهرباني هستي؟

و به همان زيبايي مسحور كننده؟

من كه روياي تو نيستم

پس تو در روياهاي من چه ميكني؟

...

ديشب

باز در خواب ديدمت

و انگار كردم كه نميشناسمت

سعي كردم رسمي باشم

اما ميداني كه نميشود

ميداني كه نميشود تو را شناخت

و بعد نشناخت

ميداني كه نميشود تو را ديد

و بعد نديد

ميداني كه نميشود تو را خواست

و بعد نخواست

...

ديشب

تا صبح

با رختخوابم جنگيدم

نميخواست رهايم كند

دوست داشت در آغوشش بمانم

راستش را بخواهي

ديگر دوست ندارم

در آغوش كسي باشم

مدتيست از آغوش بيزارم

از بوس و بغل و گرما و لذت بيزارم

از نگاه هاي عميق بيزارم

از خودم هم

...

كاش ميشد دلم برايت تنگ نشود

كاش ميشد دلم تو را نخواهد

كاش ميشد دلم هيچ چيز نخواهد

كاش دلم بميرد

آنوقت

شايد

آرام بگيرد

شايد

...

شنبه، خرداد ۲۳، ۱۳۸۸

تاسف

متاسفم براي خودم
كه در كشوري زندگي ميكنم
كه زندگي در آن
بي فايده ست
متاسفم
...
براي ايران
...
از تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران
رفتم از كوي تو ليكن عقب سر نگران
ما گذشتيم و گذشت آنچه تو با ما كردي
تو بمان با دگران واي به حال دگران

جمعه، خرداد ۲۲، ۱۳۸۸

نشین ... پاشو برو رای بده

من اگر بنشینم
تو اگر بنشینی
آنچه در می آید
پدر هر دوی ماست

جمعه، خرداد ۱۵، ۱۳۸۸

گزارش پزشك بخش

اپيلپسي ـ(صرع)ـ بيمار شدت گرفته است. موقع سخن گفتن قسمت چپ لب بيمار با لرزشي خفيف به بالا ميپرد. گاه بدنش را از پايين به سمت شانه ها جمع ميكند ـ(مثل حالتي كه شخص ميخواهد بگويد: به من چه!؟)ـ مشخص است كه بيمار به صورت اپيزوديك دچار فعل و انفعال غيرطبيعي در مغز ميشوده بي خوابي، كم اشتهائي، تندخوئي، تغيير سريع رفتار و پرخاش گري بي دليل از عوارض جنبي بيماري اند.
بيمار، در اثر بي خوابي، دچار بيش فعالي حاد شده است. هر روز صبح به محض بيدار شدن، به بخش هاي مختلف آسايشگاه ميرود و براي ساير بيماران، سخنراني ميكند. بيمار براي افزايش محبوبيت خود، قصد دارد مبالغي را تحت عنوان هدفمند كردن يارانه ها، در ميان بيماران توزيع نمايد.
بيمار سر و وضع مرتب تري نسبت به هفته هاي گذشته پيدا كرده كه البته نميتواند جزء علائم بهبودي در او بشمار آيد. علاوه بر اين، در بيمار نشانه هاي بارزي از اختلال شخصيت پارانوئيدي و نارسيستيك مشاهده ميشود. ساير اختلالات پسيكوتيك بيمار بايد به دقت تحت بررسي قرار گيرد. آزمايش سي.اس.اف، براي تشخيص فرآيند پاتولوژيك ضروري ست. ضمناً توصيه ميشود از بيمار يك نوار مغزي اي.اي.جي ـ(الكتروانسفالوگرام)ـ تهيه شود.بيمار در هفته گذشته مدعي شد كه دشمنان قصد ربودن و ترور وي را داشته اند. نشانه هاي از دروغ گوئي يا عدم باور و ترديد در او مشاهده نميشود. اطرافيان به بيماري او دامن ميزنند. توصيه ميشود، بيمار همزمان با مداواي داروئي، تحت مراقبت هاي ويژه روان درماني و جدا از ساير بيماران قرار گيرد.
ـ خب چطوريد آقاي رئيس جمهور؟
ـ عالي
ـ خسته نميشيد هي اين ور و اونور ميريد؟
ـ بگو كي خسته است؟ دشمن! تو داري به من انتقاد ميكني؟
ـ من؟ نه، فقط گفتم شايد بخواهيد كمي استراحت كنيد
ـ تو به اندازه ي يك بزغاله هم نميفهمي
ـ من؟ بزغاله؟
ـ بله بزغاله! من دارم مي بينم، من دارم ميشنوم با اون ريش بزي ات، بع بع هم كه ميكني ـ[در اين لحظه بيمار از خود صداي گرگ در ميآورد]ـ
ـ گرررررررررررررررررررررر گرررررررررررررررر
ـ من كه اصلاً ريش ندارم! اين صداها چيه از خودتون در ميآرين آقاي رئيس جمهور؟
ـ من گرگم. من الآن تورو پاره ميكنم. تو منتقد مني. نميذاري من منتظر آقا بمونم.
ـ من به شما كاري ندارم. فقط گفتم شايد خسته شده باشيد. خب تشريف بيارين از اين طرف. از اين طرف. لطفاً دراز بكشيد. آفرين.
ـ گرررررررررر گررررررررررر
ـ پرستار! يك آرام بخش قوي بهش تزريق كنيد. بخش ويژه بستري بشه. كسي هم طرفش نره. اين شفاش با خداست

جمعه، خرداد ۰۸، ۱۳۸۸

عبارات ناتمام

آنقدر ها که فکر میکنی سخت نیست
فقط کافیست مرا بشناسی
مرا ببینی
دوستم بداری
و آنوقت
س
برایت معنی دارد
و خ
برایت سوالی ست که پاسخش را میدانی
...
خیلی سخت نیست درک کردن
کافیست بخواهی
فقط کافیست بخواهی
سخت نیست
...
ولی سخت است
که صبح ها منتظر بمانی
و ظهرها منتظر بمانی
و غروب ها منتظر بمانی
و شب ها منتظر بمانی
برای پیامی
سلامی
حال و احوالی
و هیچ نباشد
...
راستی
خوبی؟

یکشنبه، خرداد ۰۳، ۱۳۸۸

رو به برو بچ محمود اينا

تا ديروز دم غروب فكر ميكردم سرور اشتباه كرده و فيس بوك رو هم مث يوتيوب و گوگل كه في.ل تر كرده بود به اشتباه في ل. تر كرده
اما وقتي توي خبرها خوندم كه اين سرويس توي ايران في ل.تر شده
از ته ته دلم
به تمام جد و آباد و خواهر و مادر و اقوام سببي و نسبي افراد مسئول در اين زمينه
الفاظي رو گفتم كه شايسته نوشتن نيست
اما شايسته هوار زدنه
...
نميدونم چه فكري كردين راجع به اين قضيه
نميدونم از اينكه توي فيس بوك واسه ميرحسين و كروبي تبليغ وسيع ميشه ناراحت و نگرانين يا فقط ميخواين ثابت كنيد كه قدرت دستتونه
نميخوام بدونم كه از كيهان نوشتاري تون با اون ادبيات كثيفش تا اون كيهان تصويريتون كه علنا شده پايگاه تبليغاتي و تو بوق و كرنا كردن و گنده كردن و لاپوشوني كردن و دروغ گفتن چه خبره و كي به كي دستور ميده كه چي رو سان سور كنه
اوج كثيف بودنتون رو ديروز ديدم به چشم
وقتي پيغام نحس "دسترسي شما مقدور نيست" رو توي صفحه به جاي فيس بوك ديدم
...
يادمه وقتي اور ك ات و هاي 5 و اينا رو ف ل ي تر كردين گفتم لابد واسه اينه كه هر كي مياد يه سري مزخرفات مينويسه و چهار تا عكس ناجور ميذاره
اما حالا با سرويسي اين كار رو كردين
كه حتي امكاناتش رو براي ايران محدود نكرده
آخه بيشعورها اگه كسي بخواد از اين مسخره بازيهاي شما بگذره كه واسش كاري نداره
يا وي پي ان ميخره يا پروك س ي ميذاره يا هزار كوفت و زهر مار ديگه
اما اين كار بزدل بودن و ترسو بودن و كثيف بودن شما رو طوري علني كرد
كه ديگه محاله جايي بشينم و از اين كثافت كاريتون نگم
از ديروز منو تبديل كردين به كسي كه به جاي اينكه فقط واسه انتخابات تبليغ كنه و سرنوشت كشورش و خوبي ميرحسين و كروبي رو بگه و اين چرت و پرت ها رو به هم ببافه
فقط دوست داره بهتون فحش مادر بده و بگه كه چقدر آدماي هرزه و پستي هستين
تنفر بي حد و حصر منو از اين راه نزديك شاهد باشيد تا روزي برسه كه دستم برسه و يه جا رسوايي تون رو جار بزنم
من نه مخالف نظامم و نه با سياست كاري دارم
هم خاك كشورم رو دوست دارم و هم همه هموطن هامو
هم مذهبم رو دارم و هم مليتم رو
اما به شرفم سوگند ميخورم
كه نهايت سعيم رو ميكنم
كه ملت گوسفندي رو كه شما گوسفند تر از اين فرضشون ميكنيد
بيدار كنم
قسم ميخورم
به روحم قسم ميخورم
كه تاوان الاغ فرض كردن مردم رو
كه با مدراك جعلي و فاميل بازي تون شروع شد
و حالا توي اين نفس هاي آخر منحوستون
با اين رفتار محكوم به خيانت
داره تموم ميشه
خواهيد داد
روزي ميرسه
كه صبر خواهد رفت
و جزاي خود را خواهيد گرفت
روزي كه دور نيست
...
گر بدينسان زيست بايد پست
من چه بي شرمم اگر فانوس عمرم را به رسوايي نياويزم
بر بلند كاج خشك كوچه بن بست

دوشنبه، اردیبهشت ۲۸، ۱۳۸۸

خیلی بد


هشدار : نوشته زیر حاوی وقایع تلخ و البته تا قسمتی منزجر کننده می باشد...اگه دلشو نداری نخون لطفا

...

یه سری چیزا هست که بده

حس خوبی نیست

ناخوشاینده

و نمیدونی چطور باید از خودت دورش کنی

اما

یه سری چیزای دیگه م هست که

خیلی بده

...

مثلا بده که صبح بیدار بشی و ببینی سر دلت سنگینه

خوب نیست وقتی حس کنی تو دلت یه چیزی سنگینی میکنه

حس بدیه وقتی میبینی با پیاده رفتن از در خونه تا ایستگاه سرویست هم بهتر نشدی

بده وقتی میبینی تا شرکت حالت بهتر نمیشه و گاهی با تکونهای ماشین گلوت منقبض میشه

خوب نیست وقتی صبح توی شرکت چایی و کیک کشمشی صبحونه ت رو میخوری و باز بهتر نمیشی

بده وقتی باید تا ظهر نقشه چند تا طرح رو آماده کنی و تو حتی نمیتونی بشینی پشت میزت

دلت رو که فشار میدی انگار یه کپه کلوخ تو معده ت جمع شده

میری و میای و آب میخوری و میشینی و پا میشی

و هیچ کدوم از سه تا همکارت هم متوجه نمیشن که انگار داری بال بال میزنی

و بعد

حدودای ده صبحه

میری دستشویی

و ناخوداگاه عق میزنی

هیچی نمیاد

تعجب میکنی

یهو دوباره عق میزنی

و یه کم از غذاهای دیروز میاد بیرون

خب

خوبه باز

حالت یه کم بهتره

دست و روت رو میشوری

میری سر کارت

میشینی پشت میزت

داری کارتو انجام میدی که احساس میکنی معده ت داره میاد تو دهنت

میری تو دستشویی

عق میزنی

هیچی نمیاد

عجیبه

منتظر میمونی

نه انگار خبری نیست

بده این انتظار

انگار یه سال میگذره و تو اون تو نشستی

اعصابت خراب میشه

انگشتتو میکنی ته گلوت

اینبار عق میزنی

و شروع میکنی بالا اوردن

هر چی از دیروز صبح تا امروز صبح خوردی

همه رو

طی یک دقیقه بالا میاری

انقدر عق زدی که اشک تو چشمات جمع شده

بدنت میلرزه

ضعف کردی انگار

گلوت میسوزه و معده ت منقبض شده

خیلی بده که بعد از استفراغ تنها باشی

توی دستشویی شرکت

و بشینی جلوی اون کاسه توالت و هی منتظر باشی

اما میدونی که هیچی دیگه تو معده ت نمونده که بالا بیاری

اما بازم منتظری

انگار

منتظری دو تا دست بیاد شونه هاتو بماله

اما هیچ خبری نیست

و اینبار

خیلی عجیبه

که به جای استفراغ

از گلوت بغض میاد و

از چشمات اشک

چون میدونی

که هیشکی نیست که شونه هاتو بماله

اینبار میفهمی که تنهایی

قشنگ حسش میکنی

تنهایی رو با تمام وجود درک میکنی

خیلی بده

خیلی بده که اینجا بفهمی که تنهایی

که تنهایی

و هیچ دستی قرار نیست بیاد شونه هاتو بماله

خیلی بده

این حس خیلی بده ... باور کن

حتی از فشارت که اومده 9 روی 5 بدتره

حتی از کل بعد از ظهر که تو اصلا نمیتونی از جات تکون بخوری بدتره

حتی از سه تا آمپولی که دکتر بهت داده و تو سه تاشو با هم یه جا بدون بی حسی زدی بدتره

حتی از خوردن کته ماست و شربت کوتریموکسازول بدتره

خیلی بده اون حس

....

و حالا

دو روز مرخصی استعلاجی داری

تو خونه نشستی

حالت بهتر شده

معده و روده و همه چیز برگشته به سلامت خودش

اما خیلی بده

که فهمیدی

هیچ دستی نیست

که وقتی استفراغ میکنی شونه هاتو بماله

هیچ دستی نیست

...

و این

خیلی بده


یکشنبه، اردیبهشت ۱۳، ۱۳۸۸

سيزدهم ارديبهشت


...

و امروز

بيست و هفت سالگي تمام مي شود

یکشنبه، اردیبهشت ۰۶، ۱۳۸۸

سه‌شنبه، اردیبهشت ۰۱، ۱۳۸۸

آره ... دلم گرفته



آره

دلم گرفته

از اين پيچ و خم هاي باز شدني ... كه باز شدني نيست اين پيچ هايي كه ميبيني و ميدوني كه چقدر آدمو ميپيچونن تو گره گوره هاي خودشون تا مارو نگه دارن تو چيزي كه هستيم و ميخوايم نباشيم و نميذارن نباشيم

ميدوني ... سخته نوشتن از چيزايي كه خوب نيستن و تو باور داري خوب ميشن و هيچ وقت قرار نيست خوب بشن و تو هم خودت خوب ميدوني كه هيچ وقت خوب نميشن ... اما هي خودتو گول ميزني كه خوب ميشن ... اما هيچ وقت خوب نميشن ... هيچ وقتم قرار نيست خوب بشن

وقتي باد مي وزه و موهات مياد تو صورتت ياد زنده بودنت ميافتي و من ياد اينكه چقدر دوست دارم جاي اون باد باشم و بوزم ... تا دور دورهايي كه كسي نميدونه كجاست

هر چند خيلي فاصله ست از اينجايي كه من هستم تا اونجايي كه تو هستي ... اندازه يه دنيا فاصله ست از اينجايي كه من بوي نم خاك رو از بارون ميشنوم تا اونجايي كه بوي كاغذهاي كتابهاش آدمو ياد چيزاي خوب ميندازه .. چيزايي كه واقعا خوبن و هميشه خوب بودن و هميشه هم خوب ميمونن...

...

خوب بخوابي و خواباي خوب ببيني...

...

شنبه، فروردین ۱۵، ۱۳۸۸

سالی که نو می شود...


گوش ماهی را دوست دارم

و نمیدانم چرا


چهارشنبه، اسفند ۲۱، ۱۳۸۷

و من ... يك گنهكارم



...

چيزي در مورد زندگي پيشين وي مشخص نيست ، ولي به دلايلي مردي كه بعدا گنهكار (SINNER) ناميده شد تصميم گرفت تا روح خود را به شيطان بفروشد. براي همين با دقت روي اين موضوع مطالعه كرد و بعد از اينكه آماده شد شيطان را فراخواند. نه يكي از شيطان هاي پادو يا حتي فرشته هاي سقوط كرده ، بلكه خود ِ دشمن قديمي را فراخواند. تاريخ و ادبيات پر از داستانهايي هستند كه نشان مي دهند اين ايده اصلا جالب نيست. ولي گنهكار ظاهرا از كارش مطمئن بود. شيطان را در هيبت خوش آيندي احضار كرد و گفت ميخواهد روحش را بفروشد. و وقتي شيطان به مرد گفت در ازاي روحش چه مي خواهد ؛ او عشق حقيقي خواست. شيطان تا حدي از اين حرف يكه خورد و خاطر نشان كرد كه اصلا عشق حقيقي در حيطه ي فعاليت او نيست. ولي مرد پافشاري كرد كه معامله ، معامله است. پس ... قرارداد با خون امضا شد و در ازاي روح جاويدان مرد ، به او قول ده سال زندگي با عشق حقيقي و زن آرزوهايش داده شد.
شيطان گفت فلان موقع به اين كافه برو و با عشق حقيقي ات كه چشم به راهت خواهد بود ملاقات كن. سپس خنديد و ناپديد شد. مرد در زمان تعيين شده به كافه رفت و واقعا زن روياهايش را ملاقات كرد. آن ها عاشق يكديگر شدند و پس از مدت كوتاهي ، با خوشحالي با هم ازدواج كردند و از ده سال با هم بودن لذت بردند.
بعد از گذشت ده سال ، شيطان در آخرين لحظات نيمه شب ظاهر شد تا روح مرد را با خود به اعماق جهنم ببرد. مرد سر تكان داده و گفته بود ارزش درك كردن عشق حقيقي را داشت ؛‌ و شيطان جواب داده بود كه تمام اين ها فريب بوده و آن زن ، فقط يكي از شياطين همخوابه است كه تظاهر به دوست داشتنت مي كرده و قبل از تو هم با مردان زيادي بوده است. مرد گفت كه اين اصلا مهم نيست ، من عاشق او بوده ام و هميشه دوستش خواهم داشت. شيطان شانه بالا انداخت و مرد را برد.
بنابراين مرد تنها روح جهنم بود كه هنوز دوست مي داشت ، با وجود تمام چيزهايي كه مي دانست و هر اتفاقي كه براي او افتاده بود هنوز سرسختانه و لجوجانه عاشق مانده بود. شيطان نمي توانست تحمل كند چون اين عشق جو جهنم را فاسد مي كرد. پس در آخر چاره اي نداشت جز اينكه مرد را از جهنم بيرون بياندازد و به دنياي زنده ها بازگرداند؛ وچون با شيطان معامله كرده بود بهشت هم او را نمي پذيرفت. بنابراين مرد به نيمه تاريك شب آمد تا نه كاملا زنده و نه مرده ، براي هميشه زير روشنايي نئون خيابانها راه برود در حاليكه نه مي توانست به بهشت برود و نه به جهنم. مردي كه گنهكار خطابش مي كردند.

------------------------

پ.ن. يك افسانه معروف كه قدري محتمل بود راست باشد حكايت از اين داشت كه اگر به اندازه كافي كردار نيك يا پليد انجام دهد مي تواند به بهشت يا جهنم برگردد. هنوز كسي نمي داند كه او كدام طرف را انتخاب مي كند ، بهشت يا جهنم.

-----------------------

مجموعه طرف شب (Night Side)

نوشته سيمون.آر.گرين

كتاب چهارم (نفرين در شهر)

فصل سوم (مردان مستدل)

چهارشنبه، اسفند ۱۴، ۱۳۸۷

آخ اگه بارون بزنه


...

چشم من تو نخ ابره كه بارون بزنه

آخ اگه بارون بزنه

...

من روزي چشمه اي بودم

جاري و زلال

ساده و شاد

خشكيده ام اين روزها

و ماهي هايم مرده اند

...

نسيم صبا گاهي مي وزد

و غباري از بسترم جابجا ميكند

چندان فرقي نميكند برايم

ديگر دغدغه زيستن ندارم

چشمه ي بي آب چشمه نيست

وجودش بيفايده ست

...

دوست داشتم روزي دريا شوم

كه نشد

حال به جاي آب

حسرتهاي بيهوده در بسترم جاريست

...

تلخ و نمناك

در آستانه بهار

پاييزي شده ام

بي اميد

در انتظار

بيهوده

خشكيده

با ماهي هاي مرده

...
آخ اگه بارون بزنه

سه‌شنبه، بهمن ۰۱، ۱۳۸۷

بار ديگر ... سالروز وبلاگي كه زنده ماند

به وبلاگي كه چند ساله شد
و پنج سال گذشت از اولين پستش
همانند فرزندم وابسته ام
عجيب نيست
وقتي چيز ديگري در دنيا نداري
كه وابسته شوي
بي ترس ِ ترك شدن
...
كاش خودش زبان داشت
ميگفت برايم
كدام نوشته هايم را دوست دارد
تلخ ها را
عاشقانه ها را
ياداوري ها را
...
وبلاگم را دوست دارم
يكطرفه
بي توقع
شايد درستش همين باشد
...

شنبه، آذر ۳۰، ۱۳۸۷

كي منتظر ميمونه...حتي شباي يلدا


انارم روز از آذرماه برابر با 30 آذر در گاهشماری ایرانی
...
می ستاییم مهر را

آنکه از آسمان بر فراز برجی پهن

با هزاران چشم بر ایرانیان می نگرد

نگاهبان زورمندی که هرگز خواب به چشم او راه نیابد

آن که مردمان را از نیاز و دشواری برهاند...
(اوستا - مهر یشت)

یکشنبه، آذر ۱۷، ۱۳۸۷

:)




2160 دقیقه فرصت کمی نیست ،. امسال می­خواهیم 2160 دقیقه لبخند ترسیم کنیم. ما با هم هزاران لبخند می­سازیم. کافی است باهم باشیم :
2160 دقیقه، ترسیم بی نهایت لبخند
ششمین جشنواره خیریه پیام امید در راه است. همزمان با عید سعید غدیر و جشن زیبای یلدا، دستی باشیم برای ترسیم لبخندی .
2160 دقیقه، من، تو .... ما ، بی نهایت لبخند ......
زمان: 27، 28 و 29 آذر 1387
مکان: خیابان ولیعصر، پائین تر از چهار راه پارک وی، مقابل رستوران سوپر استار، مجموعه فرهنگی سپید
از ساعت 10 صبح الی 9 شب

شنبه، آذر ۰۲، ۱۳۸۷

...

سخت است با درد يكي شدن و
...
خودت باقي اش را ميداني

دوشنبه، مهر ۰۱، ۱۳۸۷

از نوشته های یک دوست...تا اوقات غیر شرعی ِ من



ديروز خونه تنها بودم. وقتی از خواب بيدار شدم هيچ كسی خونه نبود. همه نميدونم كجا رفته بودند. البته راستش رو بخواهی از لِنگ ظهر هم خيلی وقت بود كه گذشته بود كه من از خواب بيدار شدم. آفتابی كه سر ساعت دوازده ظهر اين روزهای آخر تابستون ميامد و مثل بچه آدم روی لبه تخت واميستاد، من و تخت و پتوی پيچيده و مچاله شده به تن و بدنم رو كه رد كرده بود هيچ، از اطاق هم زده بود بيرون و معلوم نبود توی كجای خونه داشت پرسه ميزد و اين يعنی اينكه خيلی وقته از دوازده و صلاة ظهر گذشته. تو كه غريبه نيستی و خودت خوب ميدونی، من دلم به همين خواب‌های روزهای جمعه خوشه. اونقدر هيچ كسی نيست كه ديگه حتی شبها هم موبايلم رو خاموش نمی‌كنم، همينجوری روشنش ميذارم و می‌خوابم چونكه ميدونم كسی با من كاری نداره كه بخواد بهم زنگ بزنه و مزاحم خواب اعلاحضرت بشه. صبح وقتی كه بيدار شدم، كمرم مثل لواشك شده بود. مثل همه‌ی اون لواشك‌های ترش و شيرين پهن شده كناره جاده چالوس و هراز. تو كه غريبه نيستی و خودت خوب ميدونی، يه وقتهايی آدم كه زيادی خوب باشه، آدمها كه هيچ، ديگه حتی اشياء هم ازش سوء‌استفاده می‌كنند! اونقدر شبها، ساعت دو و سه نصفه شب خوابيدم و پنج صبح بيدار شدم پنداری اين تختخواب هم ديگه حال و حوصله‌ی تحمل من رو بيشتر از دو سه ساعت نداره. به مُرده كه رو بدی به كفن‌ش ميرينه نَقل اين روزهای زندگی من شده. حالا ديگه تخت هم برای من ناز ميكنه. تو رو خدا می‌بينی دوره زمونه رو؟!
گويا شبهای جمعه، همه يكی رو دارند كه سرشون رو باهاش بذارند روی يه بالش و توی اون شب خاص، بالش و متكاشون رو با هم عاشقونه شــِر كنند و حتماً توی مكتب اونها و خيلی از آدمهای خر ديگه‌ی اين دنيا، اين به معنی اينه كه يعنی ما همديگر رو خيلی دوست داريم و قلوپ قلوپ تفاهم داريم و همونجوری كه سه ماه اول ازدواج با هم توی يه بشقاب غذا می‌خورديم حالا هم هر شب جمعه، تخت‌مون فقط يه بالشت داره. اونها به همديگه دروغ ميگن و برای هم قصه ميبافند تا بتونند نيم ساعت بعد، پنج دقيقه لـ.ـب‌تو‌لـ.ـب بشن و لِنگ و پاچه همديگر رو بخورند و بليسن كه والله بخدا همين يه كار رو هم بلد نيستند. تو كه غريبه نيستی و خودت خوب ميدونی، همه‌ آدمها دوست دارند دروغ بشنوند هر چند دروغی به بزرگی اينكه طرفی كه فقط شب جمعه و اونهم فقط حاضره بخاطره پنج دقيقه، بالشتش رو باهاش تقسيم كنه، بهش بگه دوست داره و نيم ساعت بعد، يكی‌شون حاضر نيست تا دَم يخچال بره و از سايدبای‌سايد دور در و آب سر خودشون، يه ليوان آب خُنك بياره و بذاره كف دست اون يكی. حاضرند تا صبح مثل سگ تشنگی بكشند و لَه‌لَه بزنند ‌ولی يكی‌شون بلند نشه بره تا آشپزخونه.
تو كه غريبه نيستی و خودت خوب ميدونی، اونجايی كه هنوز خرشون اونور پل بود و از چشم‌هاشون آتيش شـ.ـهـ.ـو.ت زبونه ميزد و هنوز اين پل چوبی اينقدر لَق و پُر سر و صدا نشده بود، دو تايی داشتند ايران و توران و نصف برج‌العرب و دو تا هتل توی آنتاليا و يه كشتی توی نيس فرانسه و سه تا از ايالت‌های كانادا و چهار تا مزرعه با تموم گاو و گوسفندهاش توی استراليا رو بهم می‌بخشيدند و بخاطر نشون دادن حسن نيت‌شون هم حتی حاضر شده بودند دو تايی روی يه بالشت بخوابند و اين خيلی حرف‌ـه تو كه غريبه نيستی و خودت خوب ميدونی، خيلی از آدمها نمی‌خوان حقيقتِ زندگی رو بدونند و ببينند. كدوم يكی از اين آدمها رفت تا تَه و توی اين حقيقت رو كشف كنه كه چرا بعد از سه، چهار ماه ديگه با عشق ابدی و ازلی‌شون توی يه بشقاب كه غذا نخوردند هيچ، بعدِ شيش ماه يكی‌شون روی كانتـر آشپزخونه و سر پا شامش رو خورد و اون يكی وسط پيچ و مهره‌های راديوی قديمی ترانزيستوری بابابزرگش كه توی اطاق خواب دل و روده‌اش رو ريخته بود بيرون تا ببينه چرا ديگه صداش درنمياد، غذاش رو كوفت كرد. كجا رفت اون عشق‌های قـُلمبه شده‌ی كنار كوفته‌های تبريزی كه توی يه بشقاب با هم لب ميزدند؟! تو كه غريبه نيستی و خودت خوب ميدونی اين آدمها دوست دارند هر روز و هر شب و بخصوص شب‌های جمعه دروغ بشنوند. دروغی به بزرگی اينكه طرف يهشون بگه دوسِت دارم. تو رو خدا می‌بينی دوره زمونه رو؟!
اونوقت توی اين شب و روزهايی كه هيچ كسی نيست، من بايد مثل همه‌ی اون شبهایی كه به تو و هيچ كسِ ديگه‌ايی دروغ نگفتم و حاضر نشدم بخاطر ماهيت شب جمعه‌ايی، بالشتم رو با كسی شِـر كنم بشينم و توی اين تاريك‍ی و نصفه شبی، بگردم تا تُـ.خـ.ـم‌های اين تختخواب رو پيدا كنم و اونها رو بمالم و دلش رو بدست بيارم تا فردا كه جمعه است اين اجازه رو بهم بده كه بيشتر از روزهای ديگه بخوابم. تو كه غريبه نيستی و خودت خوب ميدونی، من خيلی وقته كه قيد همه‌ی شب‌های جمعه‌ی قبل و بعدم رو زدم و دلم رو فقط به همين روزها و ظهرهای جمعه خوش كردم تا چند ساعتی بيشتر بخوابم و نبينم دروغ اين آدمهايی رو كه بوی گـَندشون ديگه حالم رو بهم ميزنه. بقيه مردم شبهای جمعه‌شون رو با كی می‌گذرونند و درد‌ِ دل‌هاشون رو توی گوش كی نجوا می‌كنند و اگه قرار بمالند مال كی رو ميمالند و اگه شب جمعه‌ايی، خواسته‌ايی داشتند از طرف‌شون چی ميخوان و اونوقت منِ بايد مال كی رو بمالم و توی گوشهای آهنين كدوم نعره‌خر بلند بالايی كه از خودِ دراز من 20 سانتی‌متر هم بلندتره و فروشنده به شرط و تضمين پنج ساله و اگه ميله‌هاش تاب برداشت برامون بدون هزينه تعويض كنه، نجوای عاشقونه سر بدم. تو كه غريبه نيستی و خودت خوب ميدونی، نه بخاطر همون خر وامونده‌ی حَـ.شـ.ر.ی اونور پل، مثل اين آدمهای پَست، دروغ ميگم و نه شب جمعه‌ايی و بخاطر پنج دقيقه تلاطم و بالا پايين كردن تن و بدن، بدون وسط گذاشتن و دخيل كردن احساساتم حتی بالشتم رو با كسی تقسيم می‌كنم. اگه قراره بمالم مال همين تختخواب فلزی رو ميمالم و در گوش همين درازپای آهنين زمزمه می‌كنم كه بدون اينكه دروغی بهش بگم و اونهم خواسته‌ايی ازم داشته باشه اين اجازه رو بهم ميده كه بدون اينكه ازم خسته بشه حتی تا بعد از صلاة ظهر هم توی آغوشش بخوابم. تو رو خدا می‌بينی دوره زمونه رو؟!

-----------------------------------------------------------------------

پ.ن 1 : این نوشته هایی که خوندی یکی از پست های وبلاگ "از پشت یک سوم" بود. کیوان یه دوست وبلاگی قدیمیه... همیشه قلمش یه جوریه... قوی و طنز آلود...طنز تلخ و گزنده... خوشم میاد از طرز نوشتنش... اما گاهی یه پست میذاره که انگار همین الان من میخواستم بگم ... همین الان تو دل من میگذره ... فقط اگه من بگم با بغض همراهه و وقتی اون میگه با غیض ...

پ.ن 2 : اینکه الان این پست رو گذاشتم اینجا فقط و فقط به خاطر دل خودمه ... و حس و حال این روزهام ...

پ.ن 3 : فکر کنم پاور سیستمم سوخته... انگار دیگه روشن نمیشه...

چهارشنبه، شهریور ۲۰، ۱۳۸۷

پدران و پسران سرزمین من


پدران ما
سالهاست که پدران ما هستند
لااقل برای من که بیش از بیست و شش سال است
از آن اولها که چیزی نفهمیدیم
همه اش جنگ بود
و ترس
و شاید مثل پدر من
و علی کوچولو
پدران شما هم رفتند جبهه
به جنگ همانهایی
که حالا شده اند کشور دوست و همسایه
پشت همان سیمهای خاردار زنگ زده
پشت همان خاکریزها
و بعد
کار کردند
صبح تا شب
کارشان مهم شد
گاهی مهمتر از ما
درآمد و اعتبار کسب کردند
هویت به دست آوردند
کارشان شد هویتشان
و حالا
ناگهان
بعد از سی و چند سال
یک روز صبح چشم باز میکنند
و دیگر
کاری در کار نیست
...
از دست دادن هویت کاری
برای مردان سرزمین من
درد بزرگیست
تلخ کامی به همراه دارد
آزرده خاطر می شوند
مویشان سپید میشود
خوش شانس هایشان با نوه هایشان بازی میکنند
و بد شانسها سر از خانه سالمندان در میاورند
اما در نهایت همه شان
پیر میشوند
تلخ می شوند
...
پدران سرزمین من
برای ما
اسطوره سخت کوشی اند
چون سالها کار کرده اند
در سخت ترین شرایط
برای آرامش ما
و حالا
یک روز صبح
...
پ.ن. امروز روز تودیع پدرم بود ... خستگی رو توی چشماش میبینم ... بعد از سی و یک سال خدمت ... یه خداحافظ و ... دیگه هیچی