من...تو...!

...
تو
یه مسافر... یه غریبه ... یه اسیر ...
من
یه پرنده ... یه پرستو ... تو کویر ...

تو ... یه عبوری ...از مسیر عمر ِ عاشق
من ... یه حضورم ... مثل چند روز ِ شقایق

من یه پرنده ... یه پرستو ... تو کویرم
تو... یه درختی...سر ِ راهم ... که نمیرم...

تو یه اسیری...توی شعر عاشقونه
من یه غریبم... یه غریب ِ بی نشونه

دل شده هستم...همه جا ... دل شدهء تو
گم شده هستم...همه سو ... گم شدهء تو
...
دل سپردن و نپرسیدن...
فکر می کنم راهش رو پیدا کردم...
:)

...But I Know...!

این یک علامت تعجب نیست
...
!!!
این یک علامت سوال است که چیزهایی می داند
چیزهایی که نباید بداند...

توحید

مثل اینه که داری از خواب بیدار میشی
یه حس نو و تازه
قبلا هم داشتیش
بوده تو وجودت
همیشه بوده و هست
نه اینکه الان بهش رسیده باشی
...
ولی انگار این یکی فرق داره
این بار دیگه امیدواری که یادت نره
این بار دیگه دلت میخواد همیشه پیشت بمونه
...
میدونی که تنهات نمیذاره
خوب میدونی که هیچ کس
هیچ کس
جز اون نمیدونه ته دلت چی میخوای...
به خودت که دیگه نمیتونی دروغ بگی...میتونی؟
...
همینجا...همین لحظه...با تمام وجودت...
بخواه
بخواه که بشی
اون چیزی که اون میخواد...
بخواه که بشی
اون چیزی که باید باشی
...
خدایا...خداوندا...
آن نیستم که باید...
آنم کن
...
من شروع کردم که باشم...
تو هم شروع کن

متولد

میگن آدم روز تولدش هر چی بخواد خدا بهش میده
نمیدونم چقدر این حرف درسته ولی من دلم خیلی چیزا میخواد
مثلا یه پرشیا مشکی با شیشه های دودی
رینگ 18 آلومینو منیزیاتی 7 پر
یه ضبط ساده سی دی دار هم داشته باشه با دو تا باند پایونیر
همین
چیزی زیادیه؟
...
نمیدونم
ولی سلامتی و آرامش و خوشبختی همیشه هست...
این پرشیای مشکیه که همیشه نمیشه داشت...
دروغ میگم؟
ای بابا...
به رسم همیشگی اردیبهشتی های خوشحال
تولدم مبارک...
:)

مهربون

اينجا وايسادن و بر و بر نگاه كردن فايدش چيه؟
برو جلو
حرف دلتو بهش بگو
خوب اونم آدمه
ميفهمه
...
شايدم نفهمه
شايد شعورش قد نده
شايد اونقدر معرفت نداشته باشه كه وايسه تا همه حرفاتو بشنوه
شايد...
...
خوب؟
نتيجه؟
نتيجهء اخلاقي كه از اين بحث ميگيريد را براي ما بفرستيد
به بهترين نتيجه جايزه اي نفيس اهدا مي شود.
:)
همينه كه هست...

بهار آمد ...

موسیقی درونت را چه کسی می نوازد
که صدای سکوتش هستی ام را گرفته است؟
چه مضرابهای ظریفی تو را به خانه ام آورده است.
امروز قفسها را میگشاییم
برای آزادی پرندگانی که رسم کردیم
و هزار دانه از طلا نقش میکنیم
برای آفرینشی تازه
آسمانها و منظومه های نو
سالها آهنگ تو را ننواخته بودند
چه خوب شد آمدی
آوازت را بخوان
در این فصل که سال نو می آید...

"گیتی خوشدل"

کمتر از دو ساعت تا سال تحویل مونده...
سال جدید داره میاد...و صدای پای بهار...
دارم فکر میکنم که چی می خوام...
میدونید...من آدم خوشبختی هستم...چون همه چیز دارم...
پدر و مادر خوب...دوستهای خوب...زندگی خوب...
سلامتی و سرور و شادکامی...
پایداری این چیزهای خوبی که دارم و تنها آرزوی منه...
همچنین برای شما...
.
عیدتون مبارک .

عید داره میاد؟؟؟؟؟

اینم عیده ما داریم؟
نه خداییش
یه کم خوب که نگاه میکنم میبینم اصلا عیدی و نوروزی در کار نیست...
حالا نمیخوام مثل کیوان بگم "عید" نیست و "عیبه" ...
ولی خودمونیم اینم شد سال جدید و عید نوروز ؟
درسته که من و خیلی از شماها در طی یک سال گذشته کلی چیز یاد گرفتیم و به قول خودمون بزرگتر شدیم
ولی اینا میارزیده به گذشت یک سال...12 ماه...52 هفته...365 روز...8760 ساعت ... 525600 دقیقه ... 31536000 ثانیه...؟؟؟!!!
میارزیده یا نه؟
حالا اینا رو ول کن
اینکه طبق کدوم قانون نا نوشته که محکم تر از قانون اساسی مملکت از حدود یک ماه پیش داره تو خونه ها اجرا میشه به تمییز کردن در و دیوار و زار و زندگی بپردازیم حال منو به هم میزنه...
هی دیوار بشور !! ... یه ابر بگیر دستت به فرش ها "من" بکش...!!!!... میز و مبل و بوفه و فلان و فلان رو جابجا کن...جونتو بذار کف دستت و برو لب پنجره و شیشه ها رو دستمال و روزنامه بکش...
نمیخوام بگم تمیزی بده...اونایی که منو میشناسن میدونن من اگه کمتر از 45 دقیقه تو حموم بمونم یعنی خودمو گربه شور کردم...ولی این نظافت تصنعی رو که شده یه سنت باید از ذهن ها پاک کرد...اگه میخوایم تمیز باشیم باید فکر و دلمون تمیز و پاک باشه نه اینکه...ای بابا...
آخ اگه دستم برسه به اونی که این کارهای دم عید رو مد کرد و انداخت تو دهن زنها...
بهتون بر نخوره ها ولی من شک ندارم خیلی هاتون پدر صاب بچهء همسر و فرزند گرامیتون رو در آوردید که مثلا یه دستی به سر و گوش خونه بکشه...
ولش کن...
بخوام بنالم باید تا صبح غر بزنم
هنوز حالم بده...دلم نمیخواست این روی محمدرضا رو ببینید...ولی خیلی حرصم گرفته...
اینا رو هم هزیون تصور کنید و بگذرید...بخوانید و دل مبندید...که باید خواند و گذشت...
آخرین هفتهء عید رو هم خوش بگذرونید ببینید کجا رو میگیرید :)
بای تا شب عید...

اینم شد من؟

سلام
نمیدونم
از دست خودم عصبانیم
امروز از اون روزاییه که نباید حرف بزنم وگرنه...
واسه همینه اومدم یه کم خالی بشم
محمدرضا کیه؟
"Unfaithful"..."Eyes Wide Shut"..."Amelie"..."Quills"..."Rouge"...
آخریشم اینه : "Flat Liners"
نمیخوام بگم دارم فیلم میبینم
دارم حس میکنم زندگی خودم یه سناریو شده
ولی فقط کارگردانش میدونه که ته فیلمش چی میشه
در حال حاضر حسم اینه که :
"There is Some thing Out There...!!!"
همین...
دلم بهار میخواد...

یک سال گذشت

یک سال گذشت
...
چه زود...
و چه دیر...
هر چند با یک هفته تاخیر دارم مینویسم...
تو این یک سال یه روند برام طی شد
یه روندی که نتیجه ش هر چی باشه حاصل یک سال تغییراته
از اون روزی که با رضای عزیزم راجع به درست کردت یه وبلاگ حرف زدم تا زمانی که تو برفها فریاد زدم دقیقا یک سال گذشت
اون روزا فقط سه چهار تا وبلاگ رو میشناختم
همونایی که تازه باهاشون آشنا شده بودم
اولیش وبلاگ رضا بود
بعد وبلاگ سارا و باران و مونس
بعد کیوان
بعد...
اینهمه آدم که تو این یک سال باهاشون آشنا شدم منو به جایی راهنمایی کردن که باید میرفتم
اومدم تشکر کنم
از اونایی که کمکم کردن
که این راه رو پیدا کنم
از رضا ممنونم...به خاطر اینکه منو با این دنیا آشنا کرد
از اینکه راه و رسم وبلاگ نویسی رو یادم داد
بابت تمام اون چیزایی که تو این یک سال به من یاد داده
از سارا ممنونم...به خاطر نوشته ها و نظرات قشنگش که خیلی جاها منو به فکر فرو برده و چیز هایی رو که نمیدیدم بهم نشون داده
بابت رفاقت و خواهریش در حق من...
از باران ممنونم...به خاطر اینکه هر چند دیر به دیر مینویسه ولی قشنگ مینویسه و یه معنویت خاصی تو نوشته هاش داره
از مونس ممنونم...به خاطر نوشته ها و کامنتهای قشنگش و اینکه همیشه بهم روحیه میداد
از هاله ممنونم...به خاطر وبلاگ قشنگ و جالبی که داره
از کیوان ممنونم...به خاطر رک بودنش و اینکه نیازی به زدن نقاب نداره
از الهام ممنونم...به خاطر مهمون نوازیش و شیرازی بودنش
از صبا...یهدا...مریم...سینا ... وحید...
از همهء برو بچه هایی که ببلاگ مینویسن و با نوشته هاشون منو امیدوار نگه داشتن
از دکتر شیری عزیزم ممنونم...به خاطر نشون دادن راهی که شاید اگه خودم بودم خیلی دیرتر پیداش میکردم
از علی عزیزم ممنونم...به خاطر رفاقت و صداقت بی اندازه ش
از همهء دوستانی که تو این یک سال منو همراهی کردن ممنونم
از قره قروت و پروردگار...
از نیما که خیلی آقاست و خیلی دوستش دارم...
از آرش که دوست و رفیق و فامیلمونه :)...
از همهء امیر ها و احسان ها و علی ها که اگه بخوام اسم همه شونو بیارم باید 20 تا بشمرم...
از روزبه و هادی و رسول و هانی و مسعود...
از لیلا و فرینام...
از همه و همه و همه ممنونم...
ببخشید اگه اسم کسی رو جا انداختم

اینجا آخر دنیاست...

...
خدایا

من در کلبهء فقیرانهء خود چیزی دارم

که تو در عرش کبریایی خود نداری

چرا که من چون تو خدایی را دارم

و تو چون خودی را نداری...

...

لحظه

لحظهء تلخی است

جلوهء نافرجام اندیشه

رو در روی بیهودگی.

سکوت و تاریکی

نیشخند نابودی میزنند

آری

لحظه

لحظهء تلخی است

آخرین دو راهی را

به امید روشنایی گذر کردی

با گامهایی رها در افکارت

نمیدانستی که خاموشی تنها میزبان توست

در انتهای این مسیر

میدانم

لحظه

لحظهء تلخی است

اما

سکوت این بن بست را باور نکن

حرکتی نو

گامی تازه

مسیری جدید

خاکی حاصلخیز تر را بجوی

لحظه را روشن کن

اندیشه ات را وا بده

بی نقص تر از باران جاری شو

آواره تر از باد رها باش

استوار تر از خورشید بدرخش

بتاب تا بینهایت ناباوری

یک گام عقب تر

یک اندیشه فراتر

لحظه را روشن کن *



"...ای دوست

این روزها

با هر که دوست میشوم احساس میکنم

آنقدر دوست بوده ایم که دیگر

وقت خیانت است..."



اون بیرون داره برف میاد

برف پاک کن هر چند لحظه یکبار برفهای رو شیشه رو جمع میکنه



"...هیچوقت معلمی که به آدم یه درس تلخ میده رو سرزنش نمیکنن..."


شیشه ها بخار کرده , صدای موتور ماشین , صدای یکنواخت بخاری...

یه صدای آشنا :



Listen to the wind of CHANGE…


دلم میخواد برم و زیر بارش این برف تا جایی که میتونم بدوم

آسمون دلش گرفته

مثل دل من



"...زمان همه چی رو حل میکنه..."


پشت دستمو نگاه میکنم
جاي داغ...

یه آرامش عمیق حس میکنم...آرامشی همراه با بغض...

میدونم در درونم چیزی فرو ریخته



"...اونقدرا که فکر میکنی سخت نیست , فقط باید بگذاری و بری...همین ... به همین سادگی...!"

پدال گاز رو فشار میدم...


"تو در جان منی...من غم ندارم

تو ایمان منی....من کم ندارم

اگر درمان تویی...دردم فزون باد

وگر عشقی تو...سهم من جنون باد

تویی تنها تویی تو...علتِ من

آه...

تو بخشایندهء بی منتِ من..."



صدای موتور ماشین تو گوشم میپیچه

سرم رو میگذارم رو فرمون...

یه چیزی راه گلوم رو بسته...



"...یه روند باید طی بشه , به محض اینکه به هدف برسی پرده ها کنار میره , اونوقت میفهمی چقدر راحت بوده..."


حیف که تلخه

خیلی تلخ

حیف...

از ماشین پیاده میشم

همیشه برف رو دوست داشتم

میدوم تا وسط خیابون

یه ماشین بوق میزنه , آب میپاشه و رد میشه

دور خودم میچرخم

دونه های درشت برف صورتمو خیس میکنن

یاد لحظهء سال تحویل میافتم...



"...یادته لحظهء تحویل سال چی خواسته بودی؟ الان بهش رسیدی؟!..."


دلم میخواد پرواز کنم

ناباورانه و هیجان زده میدوم

...

هیچی نمی بینم

فقط سفیدی و نور

سرمای لذت بخش ِ نشستن برف روی صورتم



" حال این خرده ماه ها که بر پنجره می لرزند را دستی باید تا پاک شود..."


فریاد می کشم

بی توجه به نگاه کنجکاو مردمی که دارن رد میشن

از اعماق وجودم , با تمام قوا...

تمام سلولهام میلرزن...

فریادم به هق هق تبدیل میشه...

حس تخلیه شدن رو تجربه میکنم...

حس قشنگیه...



"...حالا میتونی بری...تموم شد..."


یه آه با فشار از قفسهء سینه ام میاد بیرون...

زانو میزنم رو اسفالت ...

اشکهام میچکه كف خیابون ...

این بیرون داره برف میاد...



"...نابخشوده تمام شد...به همین سادگی!!!

در اوج بارش برف...در عین ناباوری...!بخشیده شدی..."


میدونی

این بیرون هنوز داره برف میاد...



"خدایا

بادهای نا آرامت را بر من فرو فرست

برگهای پاییزت روحم را فرو پوشانده است

خدایا

بارانهایت را بر من فرو فرست

گرد های پاییزت روحم را فرو پوشانده است

ای خدای شادی

که روزهای آرام آفتابیت را دوست داشتم

که روزهای آرام آفتابیت را دوست دارم

خدایا

خداوندا

...

خدایا

آسان بودن دشوار است

آسانم کن

خداوندا

کلام تو بودن دشوار است

بارانم کن

خدایا

خداوندا

آن نیستم که باید

آنم کن..."



...شام آخر بی تو شاید شب آغاز باشه

میتونه زمین دلیلی واسه پرواز باشه...

------------------------------------------------------
* از دوست عزيزم رسول احدي

...

تمامي اين داستان همراه با كوچكترين جزئيات، نام افراد و ديالوگها واقعي است

جمعه 28 آذر 82 , ساعت 7:30 شب , خونه .

-اين حرف آخرته؟
-آره ، دیگه هم نمیخوام به من زنگ بزنی.
-آخه من چطور این مدت رو فراموش کنم؟
-من فراموش كردم، تو هم سعي كن فراموش كني كه من وجود داشتم.
-آخه...
-کاری نداری؟
-فقط منو حلال کن...
-خداحافظ .
اگر هم منو نفرین کردی ...
تق...

به همين راحتي؟ مغزم داشت ميتركيد، چشمام ميسوخت ، نمي فهميدم چي شده ، فقط ميخواستم بخوابم ، يه احساس بدي بهم ميگفت اتفاق بدي كه منتظرش بودي هنوز تو راهه ، اين تازه شروعشه ، حالا كجاشو ديدي، آخ چقدر ميخوام بخوابم و ديگه پا نشم.

جمعه 28 آذر 82 , ساعت 8:30 شب , خونه .

درينگ ، درينگ
صداي زنگ تلفن بود ، به زور گوشي رو برداشتم ، نمي تونستم نفس بكشم.

...-الو
-سلام گل پسر.
-سلام احسان.

رفيقم بود ، مدتي با هم مجردي خونه داشتيم ، ‌خيلي پسر آقا و خوبيه.

-چطوري؟
-بد نيستم.
-چته؟
-هيچي.
صدام تابلو بود.
-يعني چي هيچي؟ صدات داره ميگه چه خبره.
-تو بگو چه خبره؟
-حالا سر چي دعواتون شده؟
-چي ميگي؟
-اي بابا ، ما كه نا محرم نبوديم ، بيا ببينمت ، درستت ميكنم.
-آخه مامان اينا نيستن ، رفتن سر خاك بابا بزرگم بهشت زهرا.
-خوب ماشين دستته؟
-آره.
-پاشو بيا من امشب تنهام ، رفيقم رفته شهرستان، تا صبح قول ميدم يادت بره.

خونه مجردي داشت با يكي از رفيقاش.

-آخه اين همه راهو كي مياد تا سه راه افسريه؟ حوصله ندارم.
-آخه و اما نداره ، بيخود حوصله نداري پاشو بيا.
-بايد بهشون خبر بدم بعدش شايد اومدم.
-شايد بي شايد ، مياي اينجا ، تا نيم ساعت ديگه ، باي.

جمعه 28 آذر 82 , ساعت 9:30 شب , توی راه سه راه افسریه , سر پیروزی .

آخ ؛ كاش از اينجا نمي اومدم ؛ صحنه هاي آشنا؛ خونه تون با من شايد كمتر از 500 متر فاصله داره.
عجب گرفتاري شدم ها ؛ كاش نمي اومدم ؛ حالم داره به هم ميخوره ؛ صداي بوق ماشينا منو به خودم مياره .

جمعه 28 آذر 82 , ساعت 9:45 شب , سه راه افسریه , خونهء احسان .

-دخترا همه شون مثل همن ، بايد نازشونو بكشي ، خانم من هم دو بار قاط زد ، گفت منو نميخواد ،‌ بايد با اين اخلاقشون كنار بياي ، شايد هم خيلي طول بكشه ولي بايد آدمش بشي.

همین تابستون گذشته عقد کرد و عروسیشم چند وقت دیگه ست.

-درست ميشه ، فقط زمان لازم داره ، با گذشت زمان همه چي درست ميشه ، ولي بايد بلد باشي ناز بكشي.

شايد ميخواست منو از اون حال و روز در بياره ؛ ميخواست بهم روحيه بده ؛ نمي دونم چرا ميخواست اميدوارم كنه ؛ شايد چون قيافه ام شبيه مرده ها شده بود.

-من ميدونم ، درست ميشه ، آخه اينم غصه خوردن داره؟خاك تو سرت... پسرهء كله خر عاشق ، اشكاشو نيگا کن.
-آخه تو اونو نميشناسي.
-برو بابا تو هم ، همش نا اميدي ، من بهت ميگم ميشه بگو خب.
-باشه ، ببينيم چي ميشه آقاي دكتر.
-حالا يه نيمرو درست ميكنم تا حالا نخورده باشي.

نیمروهاش حرف نداشت...

جمعه 28 آذر 82 , ساعت 10:30 شب , سه راه افسریه , خونهء احسان .

درينگ ، درينگ...
صداي تلفن ما رو از حال و هوامون كشيد بيرون
-بله؟ سلام ، حال شما؟...
يه ده دقيقه اي با پدر خانومش حرف زد ،‌ حرفاش كه تموم شد ، لباساشو ميپوشيد.
-كجا؟
-بايد برم خونه پدر خانومم اينا يه امانتي هست كه چون فردا تعطيله و اونام دارن ميرن مسافرت ديگه تا يكشنبه به دستم نميرسه ، امشب بايد حتما بگيرمش.
-حالا خونه شون كجاست؟ نزديكه؟
-نه بابا ، اشرفي اصفهاني.

نزديك دانشگاه ماست.

-اي بابا ، اين همه راهو من كه نميذارم تنها بري ، ماشين دستمه ميريم و ميايم ، كاري كه نداريم.
-باشه ، ولي نميخوام تو زحمت بيافتي.
-بي خيال رفيق.

حالم بهتر بود.

شنبه 29 آذر 82 , ساعت 00:30 بامداد , اتوبان همت, غرب به شرق , در راه بازگشت به خونهء احسان .

تو سرم ذوق ذوق ميكرد ، داشتم 60-70 تا میرفتم ، اگه تند تر ميرفتم شايد حالم به هم ميخورد ، تو بزرگراه كمتر مي تونستي دو تا ماشين با هم ببيني ، هيچ وقت همت رو اينقدر خلوت نديده بودم ،آخه شنبه هم تعطیل بود .

-ميگم احسان ، اون دو تا كاميون زير پل چقدر دارن يواش ميرن.
-آره ، دارن از پنجره با هم حرف ميزنن ، يكي نيست بگه احمق آخه تو لاين سبقت و وسط جاي اين كاراست؟

سرعتمو رسوندم به 50 تا ، ديدم نه ، مثل اينكه كاملا وايسادن، لاين سبقت و وسط كامل بسته شده بود ، بدون چراغ خطر روشن ، بدون علامت ، بدون هيچ نشونه اي از ايست كامل.

-محمد رضا بگير از سمت راستشون رد كن.

یه 206 داشت از کنارم می اومد،ميخواست بره روی پل آفريقا ، سرعتشو كم كرد ، هر كار كردم نتونستم ردش كنم
همزمان با من سرعتشو کم می کرد تا اينكه پشت كاميون لاين وسط توقف كامل كردم ، اومدم بزنم دنده يك و از كنارش رد بشم ولي...
يه جفت نور...
صداي جيغ لاستيك...
............
آخ...

چشمامو وا كردم ، هيچ جا رو نمي ديدم ، نمي دونم چرا اسمت توی گوشم تكرار مي شد ، سرمو از رو فرمون بلند كردم ، يه چيزي ديدم ، راه راه بود ، يه ذره دقت كردم ، جك كاميون با شيشهء جلو 20 سانت فاصله داشت ، يكي از چشام تار مي ديد ، به احسان نگاه كردم ، بهت زده بود ، رفته بود پائين و پاهاش داشبورد رو خورد كرده بود ، ديدم داره منو نيگا ميكنه ،‌
-حالت خوبه؟
-من خوبم تو خوبي؟
با يه اضطراب خاص اينو گفت ، منم جاييم درد نمي كرد ولي بدنم بيحس بود.
-منم خوبم ، زود باش پياده شو
حس ميكردم الانه كه يه ماشين ديگه از پشت به ما بزنه ، درو وا كرد و رفت پايين ، ‌من اومدم درو وا كنم ديدم نميشه ، يه كم منگ بودم ، از پنجرهء بغل ديدم رانندهء ‌ماشين پشتي پياده شد ، يه پسر جوون بود ، هم سن و سالاي خودمون ، فکر کردم داره مياد كمك من ، يه خورده بيحال شده بودم ، حس كردم دارم از در پياده ميشم ، به خودم اومدم و در سمت راننده رو به هم زدم و بسته شد ، دستمو يه نردهء كنار بزرگراه گرفتم ، يه كم خم شدم ، دهنم تلخ بود و شور ، هيچ احساسي نداشتم ، فقط سينه ام درد ميكرد و نميذاشت درست نفس بكشم ، احسان دويد طرفم و منو بغل كرد ، فكر كرد دارم ميافتم ، همهء بدنمو وارسي كرد ، گفتم: حالم خوبه.
يه كم نگران بودم كه يهو صداي جيغ لاستيك توجهمو به خودش جلب كرد ، يه پرايد با سرعت زياد داشت ميومد و از زير لاستيكاش دود و آتيش ميزد بيرون ، يه متر مونده به ما نگه داشت ، احسان رفت به ماشينايي كه داشتن با سرعت ميومدن علامت بده ، منم رفتم سراغ راننده كاميون ، كاميون لاين سبقت كه سر جاش نبود، ولي اون يكي كاميون كه ماشين من تا شيشهء جلو رفته بود زيرش هنوز وايساده بود ، از دور داد زدم: فهميدي چي كار كردي؟
تا رسيدم دم پنجره اش گاز داد و رفت ، تا 100 متر دويدم دنبالش ، بهش نرسيدم ، چشمام تار بود و نتونستم پلاكشو بخونم.
احسان سريع سوار يه ماشين شد و رفت دنبالش ، منم اومدم سمت ماشين مداركم رو از تو ماشين بردارم ديدم در سمت راننده وا نميشه، هي تلاش كردم ، ديدم تو تصادف كه از عقب ماشين ضربه خورده درب عقب اومده دو سانت روي در راننده رو گرفته در حاليكه من از اين در، از همين در پياده شدم!!!! بالاخره از در سمت شاگرد رفتم تو و مداركم رو برداشتم.
يه كم وايساديم تا 110 و آمبولانس و راهنمايي رانندگي اومدن ، جريانو تعريف كرديم ، ماشين من رو جرثقيل بلند كرد چون اصلا از جاش تكون نميخورد ، احسان دست خالي برگشت.
-چي شد ؟ گرفتيش؟
-آره با يه ماشين راهنمايي رانندگي جلوشو گرفتم ، ولي مامور راهنمايي رانندگي گفت كه چون تصادف تو حوزهء استحفاظي من نيست نميتونم نگهش دارم، فقط برگه جريمه شو گرفت و داد به من كه حالا تو دستمه.
.........
!!!!!!!!!
اي بابا...

شنبه 29 آذر 82 , ساعت 5:30 صبح , توی تاکسی, در راه بازگشت به خونهء احسان .

از بس گيج بودم يادم رفت به بابا اينا خبر بدم ، البته بهتر شد ، اون وقت شب چي مي خواستم بگم پشت تلفن؟ مادرم خدای نکرده سكته مي كرد اگه ساعت 1 شب مي شنيد من تصادف كردم ، به هر حال داريم بر ميگرديم خونه ، باز هم از اونجايي رد ميشيم كه من نميتونم تحمل كنم ، دوباره چيزايي يادم ميافته كه نبايد بيافته.
ياد ديشب مي افتم و ياد حرف هاي زده شده ، ياد ساعت هاي گذشته تو سرما و تنهايي ، ياد شلوار احسان كه جر خورده بود و تا صبح پاش منجمد شد.
ياد تو ، ياد خودم ، ياد حرف هاي صاحب پاركينگ كه گفت: جنازه هاشو كجا بردن؟
من با تعجب گفتم : کدوم جنازه؟
گفت: مگه از اين ماشين كسي زنده بيرون اومده؟
منم گفتم : آره ، من و رفيقم زنده و سالميم.
اولش كه فكر مي كرد ما دستش انداختيم ، آخه سقف ماشين تا شده بود و صندلي هاي جلو چسبيده بود به شيشهء جلو، صندلي هاي عقب اومده بودن جلو، مقداري از موتور ماشين اومده بود تو اطاق، سينهء من قسمت پايين فرمون تي شكل پرايد رو شكسته بود ، طول ماشين نصف شده بود ، ولي ما سالم بوديم و كمي ضربديده ، آخرش موقع امضاي اوراق حرف ما رو باور كرد و گفت: خدا بهتون خيلي رحم كرده، بريد يه صدقه اي ، چيزي بذاريد كنار.

شنبه 29 آذر 82 , ساعت 8:30 صبح , خونهء احسان .

بعد از دو ساعت خوابيدن بيدار ميشيم، خستگي امونم رو بريده ، اصلا نمي تونم سر پا وايسم ، سرم درد ميكنه‌ ،چشمم رو تو آينه ميبينم،‌ زيرش كبوده، حتما به فرمون خورده ، رو گردنم هم كبوده ، جاي كمربند ايمنيه ، زبونم رو هم گاز گرفتم، يه تيكه ازش كنده شده ، پس چرا ديشب هيچي حاليم نبود؟ شكم احسان سياه شده، اونم جاي كمربند ایمنیه ، صندليش اومده جلو ، كمربند به شكمش فشار آورده‌ و سیاه شده ، ساق پاهاي جفتمون كبودي داره و زانوهامون ناي راه رفتن نداره.
به بابا زنگ زدم و جريان رو گفتم ، گفت بيايد اينجا ، ما هم رفتيم خونهء ما.

تو راه دلم طاقت نياورد ، به موبايلت پيغام دادم: من که گفتم نفرینم نکن.....

به جرات میتونم بگم که اون شب یکی از تلخ ترین شبهایی بود که من تو عمرم تجربه کردم... یکی از شبهایی که هیچ وقت فراموش نمیشه... نه به خاطر مسائل بین من و تو... به خاطر لطف بزرگی که به من شد...

امروز , يه روز نا مشخص , يه زمان نا معين, يه مكان نامعلوم , مدتي گذشته از اون شبِ تلخ .

نمام كوفتگي ها و ضربدیدگي هامون خوب شده ، راحت ميتونم نفس بكشم ، سالم شدم ، مثل روزاي قبل ، ‌ولي روحم ، ديگه خوب شدني نيست.
حالا راستي راستي نفرين كرده بودي؟
من همون اول بخشيدمت ، كه اگه اتفاقي افتاد ، چيزي تو دلم نمونده باشه.
ولي فكر كنم تو منو نبخشيدي؟
حالا شدم يه نابخشوده...

عشق الهي را سپاس...

...
يه مواقعي هست آدم دلش ميخواد با خدا حرف بزنه
يه چيزايي رو بگه كه به كس ديگه اي نميتونه بگه
....
يه موقعي هم اونقدر فاصله داري با خودت كه...
...
فقط ميتونم بگم :
سلامتيم را سپاس
شادي فزاينده ام را سپاس
آرامش روح و روانم را سپاس
داشته هايم را سپاس
نداشته هايم را سپاس
احساس خوبم را سپاس
...
عشق الهي را سپاس

...

من تموم قصه هام قصهء توست

اگه غمگينه ... اون از غصهء توست

...

مهر كه داره تموم ميشه...

كيف دارا و سارا كه خريده بودم

ماژيكهاي پفي هم خريدم

با مدادرنگي سوسمار نشان

آخ جون ماه رمضون داره مياد

ميخوام روزهء كله گنجيشكي بگيرم

يواشكي سر ظهر كه ميشه برم سر يخچال و يه چيزي بخورم

آخه گرسنه م ميشه...من هنوز بزرگ نشدم ...

يواش يواش دلم داره تنگ ميشه

واسه يه سري حرمتها

واسه يكرنگي ها و پاكي ها و صداقتها

واسه اون چيزايي كه داشتيم

و حالا نداريم

يواش يواش دارم ميفهمم

كه آخر اين راه كه دارم ميرم كجاست...

كجاست؟

تركستان؟

نه...تو باقالي هاست...

ميفهمي كه چي ميگم رفيق؟

ميدونم كه ميفهمي...

بازگشت

من کیم؟ اینجا کجاست؟ این وبلاگ چیه؟ خوردنیه؟ پوشیدنیه؟...
محمد رضا برگشته...
دلم تنگ شده بود...خیلی زیاد...واسه همه تون...
...
تو این مدت خیلی چیزا یاد گرفتم...خیلی جاها رو دیدم...خیلی حرفا رو شنیدم...
حس میکنم از یه سفر برگشتم...هیچ جا مثل خونهء خود آدم نمیشه...اینجا خونهء منه...
خوشحالم که برگشتم...
همین...

منِ بيچاره

وقتي يه كار تمام وقت پيدا ميشه
كه پول توشه
و من پول رو به داشتن وقت و اينترنت ترجيح ميدم
هر چي فحش بخورم حقمه
اگه ميبينين به هيچ كس سر نميزنم
نتيجه نگيرين كه كاليبرم بالا رفته
يا تحويل نميگيرم
يا نميخوام
دلتون برام بسوزه
چون دارم زجر ميكشم
الان هم مرخصي گرفتم اومدم
...
يه كم وقت دارين به من قرض بدين؟
با يه جرعه اينترنت
به خدا زود پس ميارم
...

...

To Live is to Die
وقتي انسان دروغ مي گويد ؛
جزئي از جهان را مي كشد
اينها مرگهايي رنگ باخته اند كه ، انسان به غلط زندگي مي نامد
ديگر تاب نظارهء اين همه در من نيست
آيا پادشاهي رستگار توان بردن مرا به خانه ندارد؟
Cannot the kingdom of salvation, take me home?

...

خوش آمد گویی به روش ...

...مستی هم درد منو , دیگه دوا نمیکنه
غم با من زاده شده , منو رها نمیکنه...
...
"سلام ؛ من برگشتم ... جاتون خیلی خالی بود ... خیلی خوش گذشت ... "
- حالا که چی؟ برگشتی که برگشتی ... کسی پرسید اومدی یا نه؟ اصلا مهمه که اومدی یا مثلا تو راه تصادف کردی و مُردی؟ تو بگو ببینم ... واسه تو مهمه؟
-من؟... من ... نمیدونم والا ... ولی...
- نه دیگه ... دلت تنگ شده بود واسش؟ اصلا از دیدنش احساس خاصی داری؟ از ندیدنش چی؟ ناراحت بودی؟...معلومه که نه.
- آخه این که دلیل نمیشه...
-چرا دیگه...خوب حالا کی هست مثلا؟ به چیش دلت خوشه؟ رفاقتش؟
اصلا میشه بهش گفت رفیق؟ اصلا آدمه؟
یه نفر که میخواد مملکتشو بذاره و بره آدمه؟
یه نفر که با هزار تا آدم سلام و علیک داره ولی در نهایت میشینه گوشه اتاقش چهار تا کلمه مینویسه تو یه دفتر آدمه؟
یه نفر که بهترین دوستش و معشوقه ش یه گلدونه آدمه؟
یه نفر که میشینه تا دیر وقت با ستاره ها درد و دل میکنه آدمه؟
- در عوض عاشقه...عاشق سَفَره...عاشق آبه...عاشق موجه...عاشق گندمزاره...عاشق همهء اون چیزائیه که داره و حتی نداره... ؛ در ضمن , خودت داری میگی " یه نفر "...
-واحد شمارش شتر هم نفره , حالا تو هم بیخود سوء استفاده نکن ...من حرفم چیز دیگه ایه ؛
من میگم مگه یه پسر اینقدر حساس میشه که تا یه آهنگ آشنا به گوشش میرسه بغض بخواد خفه ش کنه و اشک چشمام رو پر کنه؟
اینقدر زود رنج که تا یه حرف بهش میزنی کلی ازت دلخور بشه و بهش بر بخوره؟
اینقدر مثلا رومانتیک که دلش میخواد تو باشی و اون نباشه؟
اینقدر غمگین که اگه بخواد سفرهء دلشو پیشت باز کنه سیل اشکهای نریخته میبَرَدت؟
اینقدر احمق که یه اتفاقی رو که تو زندگیش افتاده هنوز نتونسته فراموش کنه و خودشو سرزنش میکنه؟
اینقدر ... که به خاطر یه اشتباهی که کرده هنوز خودشو نبخشیده؟.......
- شاید واسه همینه که شده یه نابخشوده...
- میدونی که همهء حرفام درسته .
- آره...ولی خودمونیما...این آدمه که یه هفته بره شیراز , اونوقت فقط یه بار فالوده شیرازی بخوره؟!...نه , آخه این آدمه؟!!!...
-؟؟؟...!!!!!!!...برو بابا !!...دیوونه !!!...
...
.
...
از شیراز سوغات آوردم , ببخشید ؛ ناقابله :
تا که بودیم نبودیم کسی ؛ کُشت ما را غم ِ بی هم نفسی
تا که رفتیم همه یار شدند ؛ خفته ایم و همه بیدار شدند
قدر آیینه بدانید چو هست ؛ نه در آن وقت که افتاد و شکست
...

یه شروع دوباره

امتحانات تموم شد...مثل همیشه...خیلی زود...و چقدر دیر.
وقتی میخوای وقت نگذره
چه تند میگذره.
و وقتی میخوای زودتر تموم بشه
انگار عقربه های ساعت میخوان جونتو بگیرن تا تکون بخورن.
همیشه همینطوره...انگار این زندگی میخواد حال آدمو بگیره ، با آدم میجنگه یه جورایی.
...
همیشه وقتی امتحانام تموم میشد مثل این بود که یه بار سنگینی رو از رو دوشم بر میداشتن ؛ تا یه مدت شارژ بودم و سرحال
ولی...
ولی الان انگار نه انگار
دلم نمیخواست امتحانام تموم بشه...
نمیدونم چرا ولی انگار یه جورایی دلم تنگ میشه...
واسه چی؟ نمیدونم ولی هر چی هست یه دلتنگیه...
دارم میرم یه سفر کوچولو...شاید حالم بهتر بشه...
میرم و برمیگردم...سوغاتی هم یادم نمیره...
خوش باشید...
همه تونو دوست دارم...
...
.

امتحانات

فصل امتحانات داره شروع میشه
تو این مدت شاید نتونم بیام اینجا...
هر چند تولد وبلاگ من دقیقا وسط امتحانای پایان ترم گذشته بوده.
فعلا یه چند وقتی نیستم...ولی دوباره بر میگردم.
............
مونده عكس اون دو چشمت
توي قلبم يادگاري
گرچه تو نگاه سردت
واسه من حرفي نداري
......

امید

وقتي اومدي كسي تو رو نديد
ولي من ديدم ؛
كسي تو رو حس نكرد
ولي من ، با تمام وجود حضورت رو حس كردم ؛
هميشه دلم ميخواست برایت شعري بنويسم ؛
عاشق باشم و دلتنگ
نمی گذارد......نگذاشته است......
دلم می خواست......می خواست...... مجنون باشم ،
نمي گذارد و نگذاشته است ؛
همين خورده ريزي كه اسمش
زندگي است
باري دست مي سايم
و اميد دارم
كه روزي براي تو
و زيستن عاشقانه ات شعري بنويسم
شايد آنروز دوباره بازگردی !
...
هر چند می دانم ؛
که بازگشتی در کار نیست
و قصهء دلتنگی مرا
حتی کلاغی نیست
تا به خانه اش برسد.